Strona Główna

PONTYFIKAT

POPRZEDNICY OJCA ŚWIĘTEGO JANA PAWŁA II

3) Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych uczniów: Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego? (14) A oni odpowiedzieli: Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków. (15) Jezus zapytał ich: A wy za kogo Mnie uważacie? (16) Odpowiedział Szymon Piotr: Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego. (17) Na to Jezus mu rzekł: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. (18) Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr [czyli Skała], i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. (19) I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie.(20) Wtedy surowo zabronił uczniom, aby nikomu nie mówili, że On jest Mesjaszem. (Mt 16,13-20)

Poniższy wykaz zaczerpnięty został z Annuario Pontificio. Pominięto liczbę porządkową, by uniknąć dokonywania wyborów o charakterze arbitralnym, zwłaszcza z powodu niedokładności związanych z rolą papieży i antypapieży oraz krótkimi pontyfikatami bez ceremonii intronizacyjnej.

Daty zostały zaczerpnięte głównie z: J. N. D. Kelly, The Oxford Dictionary of Popes, Nowy Jork 1986 (przekład polski: Encyklopedia papieży, przełożył i uzupełnił T. Szafrański, Warszawa 1997).

Św. Piotr z Betsaidy Galilejskiej (najpierw przebywał w Antiochii, potem, jak podaje Chronograf z roku 354, przez 25 lat w Rzymie, gdzie poniósł śmierć męczeńską w 64 lub 67 r. po Chrystusie)
Św. Linus z Tuscii, ok. 67 – ok. 78
Św. Anaklet, ok. 79 – ok. 91
Św. Klemens I, ok. 91 – ok. 101
Św. Ewaryst, ok. 101 – ok. 109
Św. Aleksander I, ok. 109 – ok. 116
Św. Sykstus I, ok. 116 – ok. 125
Św. Telesfor, ok. 125 – ok. 136
Św. Hygin, ok. 136 – ok. 142
Św. Pius I, ok. 142 – ok. 155
Św. Anicet, ok. 155 – ok. 166
Św. Soter, ok. 166 – ok. 174
Św. Eleuteriusz, ok. 174 – 189
Św. Wiktor I, 189 – 198
Św.Zefiryn, 198 – 217
Św. Kalikst I, 217 – 222
(Św. Hipolit, 217 – 235)
Św. Urban I, 222 – 230
Św. Anteros (Anterus), 21 XI 235 – 3 VI 236
Św. Fabian, 10 VI 236 – 20 I 250
Św. Korneliusz, marzec 251 – czerwiec 253
(Nowacjan, 251)
Św. Lucjusz I, 25 VI 253 – 5 III 254
Św. Stefan I, 12 V 254 – 2 VIII 257
Św. Sykstus II, 30 VIII 257 – 6 VIII 258
Św. Dionizy, 22 VII 260 – 26 XII 268
Św. Feliks I, 3 I 269 – 30 XII 274
Św. Eutychian, 4 I 275 – 7 XII 283
Św. Gajus (Kajus), 17 XII 283 – 22 IV 296
Św. Marcelin, 30 VI 296 – 25 X 304
Św. Marceli I, listopad lub grudzień 306 – 16 I 308
Św. Euzebiusz, 18 IV 310-21 X 310
Św. Mikjades, 2 VII 311 – 10 I 314
Św. Sylwester I, 31 I 314 – 31 XII 335
Św. Marek, 18 I 336 – 7 X 336
Św. Juliusz I, 6 II 337 – 12 IV 352
Liberiusz, 17 V 352 – 24 IX 366
(Feliks II, 355 – 22 XI 365)
Św. Damazy I, 1 X 366 – 11 XII 384
(Ursyn, 366 – 367)
Św. Syrycjusz, grudzień 384 – 26 XI 399
Św. Anastazy I, 27 XI 399 – 19 XII 401
Św. Innocenty I, 11 XII 401 – 12 III 417

Św. Zozym, 18 III 417 – 26 XII 418
Św. Bonifacy I, 28 XII 418 – 4 IX 422
(Eulaliusz, 27 lub 29 XII 418 – 419)
Św. Celestyn I, 10 IX 422 – 27 VII 432
Św. Sykstus III, 31 VII 432 – 19 VIII 440
Św. Leon I Wielki, 29 IX 440 – 11 XI 461
Św. Hilary, 19 XI 461 – 29 II 468
Św. Symplicjusz, 3 III 468 – 10 III 483
Św. Feliks III, 13 III 483 – 1 III 492
Św. Gelazy I, 1 III 492 – 21 XI 496
Anastazy II, 24 XI 496 – 19 XI 498
Św. Symmach, 22 XI 498 – 19 VII 514
(Wawrzyniec, 498 – 505)
Św. Hormizdas, 20 VII 514 – 6 VIII 523
Św. Jan I, 13 VIII 523 – 18 V 526
Św. Feliks IV, 12 VII 526 – 22 IX 530
Bonifacy II, 22 IX 530 – 17 X 532
(Dioskor z Aleksandrii, 22 IX 530 – 14 X 530)
Jan II, 2 I 533 – 8 V 535
Św. Agapit I, 13 V 535 – 22 IV 536
Św. Sylweriusz, 8 VI 536 – złożony z tronu 11 III 537; zm. 2 XII 537
Wigiliusz, 29 III 537 – 7 VI 555
Pelagiusz I, 16 IV 556 – 3 III 561
Jan III, 17 VII 567 – 13 VII 574
Benedykt I, 2 VI 575 – 30 VII 579
Pelagiusz II, 26 XI 579 – 7 II 590
Św. Grzegorz I Wielki, 3 IX 590 – 12 III 604
Sabinian, 13 IX 604 – 22 II 606
Bonifacy III, 19 II 607 – 12 XI 607
Św. Bonifacy IV, 1 IX 608 – 8 V 615
Św. Adeodat I (Deusdedit), 19 X 615 – 8 XI 618
Bonifacy V, 23 XII 619 – 25 X 625
Honoriusz I, 27 X 625 – 12 X 638
Seweryn, 28 V 640 – 2 VIII 640
Jan IV, 24 XII 640 – 12 X 642
Teodor I, 24 XI 642 – 14 V 649
Św. Marcin I, 5 VII 649 – złożony z urzędu 17 VI 653, zm. 655
Św. Eugeniusz I, 10 VIII 654 – 2 VII 657
Św. Witalian, 30 VII 657 – 27 I 672
Adeodat II, 11 IV 672 – 17 VI 676
Donus, 2 XI 676 – 11 IV 678
Św. Agaton, 27 VI 678 – 10 I 681
Św. Leon II, 17 VIII 682 – 3 VII 683
Św. Benedykt II, 26 VI 684 – 8 V 685
Jan V, 23 VII 685 – 2 VIII 686
Konon, 21 X 686 – 21 IX 687
(Teodor, 687)
(Paschalis, 687)
Św. Sergiusz I, 15 XII 687 – 9 IX 701
Jan VI, 30 X 701 – 11 I 705
Jan VII, 1 III 705 – 18 X 707
Syzyniusz, 15 I 708 – 4 II 708
Konstantyn (I), 25 III 708 – 9 IV 715
Św. Grzegorz II, 19 V 715 – 11 II 731
Św. Grzegorz III, 18 III 731 – 28 XI 741
Św. Zachariasz, 3 XII 741 – 15 III 752
Stefan II (III), 26 III 752 – 26 IV 757
Św. Paweł I, 20 V 757 – 28 VI 767
(Konstantyn, 28 VI 767 – 769)
(Filip, 31 VII 768)
Stefan III (IV), 1 VIII 768 – 24 I 772
Hadrian I, 1 II 772 – 25 XII 795
Św. Leon III, 26 XII 795 – 12 I 816
Stefan IV (V), 22 VI 816 – 24 I 817
Św. Paschalis I, 24 I 817 – 11 II 824
Eugeniusz II, czerwiec 824 – sierpień 827
Walentyn, sierpień 827 – wrzesień 827
Grzegorz IV, schyłek 827 – 25 I 844
(Jan, styczeń 844)

Sergiusz II, styczeń 844 – 27 I 847
Św. Leon IV, 10 IV 847 – 17 VII 855
Benedykt III, 29 IX 855 – 17 IV 858
(Anastazy, zwany Bibliotekarzem, sierpień 855 – wrzesień 855, zm. ok. 880)
Św. Mikołaj I, 24 IV 858 – 13 XI 867
Hadrian II, 14 XII 867 – listopad 872
Jan VIII, 14 XII 872 – 16 XII 882
Marynus I, 16 XII 882 – 15 V 884
Św. Hadrian III, 17 V 884 – wrzesień 885
Stefan V (VI), wrzesień 885 – 14 IX 891
Formosus, 6 X 891 – 4 IV 896
Bonifacy VI, 11 IV 896 – 26 IV 896
Stefan VI (VII), maj 896 – kwiecień 897
Roman, sierpień 897 – listopad 897
Teodor II, listopad 897 – grudzień 897
Jan IX, styczeń 898 – styczeń 900
Benedykt IV, maj 900 – sierpień 903
Leon V, sierpień 903 – złożony z urzędu we wrześniu 903, zm. 904
(Krzysztof, lipiec lub wrzesień 903 – styczeń 904)
Sergiusz III, 29 I 904 – 14 IV 911
Anastazy III, kwiecień 911 – czerwiec 913
Landon, lipiec 913 – luty 914
Jan X, marzec 914 – maj 928
Leon VI, maj 928 – grudzień 928
Stefan VII (VIII), grudzień 928 – luty 931
Jan XI, marzec 931 – grudzień 935
Leon VII, 3 I 936 – 13 VII 939
Stefan VIII (IX), 14 VII 939 – październik 942
Marynus II, 30 X 942 – maj 946
Agapit II, 10 V 946 – grudzień 955
Jan XII, 16 XII 955 – złożony z urzędu 963; zm. 14 V 964
Leon VIII, 4 XII 963 – złożony z urzędu 964; zm. 1 III 965
Benedykt V, 22 V 964 – złożony z urzędu 965; zm. 23 VI 966
Jan XIII, 1 X 965 – 6 IX 972
Benedykt VI, 10 I 973 – lipiec 974
(Bonifacy VII, lipiec 974; potem sierpień 984 – lipiec 985)
Benedykt VII, październik 974 – 10 VII 983
Jan XIV, grudzień 983 – 20 VIII 984
Jan XV, sierpień 985 – marzec 996
Grzegorz V, 3 V 996 – 18 II 999
(Jan XVI, kwiecień 997 – luty 998)
Sylwester II, 2 IV 999 – 12 V 1003
Jan XVII, 16 V 1003 – 6 XI 1003
Jan XVIII, 25 XII 1003 – lipiec 1009
Sergiusz IV, 31 VII 1009 – 12 V 1012
Benedykt VIII, 17 V 1012 – 9 IV 1024
(Grzegorz, 1012)
Jan XIX, 19 IV 1024 – 20 X 1032
Benedykt IX, 21 X 1032 – ostatecznie złożony z urzędu 16 VII 1048; zm. 1055 lub 1056
Sylwester III, 20 I 1045 – abdykował 10 II 1045; zm. 1063
Grzegorz VI, l V 1045 – złożony z urzędu 20 XII 1046; zm. 1047
Klemens II, 24 XII 1046 – 9 X 1047
Damazy II, 17 VII 1048 – 9 VIII 1048
Św. Leon IX, 12 II 1049 – 19 IV 1054
Wiktor II, 13 IV 1055 – 28 VII 1057
Stefan IX (X), 3 VIII 1057 – 29 III 1058
(Benedykt X, 5 IV 1058 – 24 I 1059)
Mikołaj II, 6 XII 1058 – 26 VII 1061
Aleksander II, 30 IX 1061 – 21 IV 1073
(Honoriusz II, 28 X 1061 – 1072)
Św. Grzegorz VII, 22 IV 1073 – 25 V 1085
(Klemens III, 25 VI 1080, 24 III 1084 – 8 IX 1100)
Bł. Wiktor III, 24 V 1086 – 16 IX 1087
Bł. Urban II, 12 V 1088 – 29 VII 1099
Paschalis II, 13 VIII 1099 – 21 I 1118
(Teodoryk, 1100, zm. 1102)
(Albert, 1102)
(Sylwester IV, 1105 – 1111)
Gelazy II, 24 I 1118 – 29 I 1119
(Grzegorz VIII, 8 III 1118 – 1121)
Kalikst II, 2 II 1119 – 14 X 1124
Honoriusz II, 21 XII 1124 – 13 II 1130
(Celestyn II, grudzień 1124)
Innocenty II, 14 II 1130 – 24 IX 1143
(Anaklet II, 14 II 1130 – 25 I 1138)
(Wiktor IV, marzec 1138 – 29 V 1138)
Celestyn II, 26 IX 1143 – 8 III 1144

Lucjusz II, 12 III 1144 – 15 II 1145
Bł. Eugeniusz III, 15 II 1145 – 8 VII 1153
Anastazy IV, 8 VII 1153 – 3 XII 1154
Hadrian IV, 4 XII 1154 – 1 IX 1159
Aleksander III, 7 IX 1159 – 30 VIII 1181
(Wiktor IV, 7 IX 1159 – 20 IV 1164)
(Paschalis III, 22 IV 1164 – 20 IX 1168)
(Kalikst III, wrzesień 1168 – 29 VI 1178)
(Innocenty III, 29 IX 1179 – 1180)
Lucjusz III, 1 IX 1181 – 25 IX 1185
Urban III, 25 IX 1185 – 20 X 1187
Grzegorz VIII, 21 X 1187 – 17 XII 1187
Klemens III, 19 X XI 1187 – marzec 1191
Celestyn III, 30 III 1191 – 8 I 1198
Innocenty III, 8 I 1198 – 16 VII 1216
Honoriusz III, 18 VII 1216 – 18 III 1227
Grzegorz IX, 19 III 1227 – 22 VIII 1241
Celestyn IV, 25 X 1241 – 10 XI 1241
Innocenty IV, 25 VI 1243 – 7 XII 1254
Aleksander IV, 12 XII 1254 – 25 V 1261
Urban IV, 29 VIII 1261 – 2 X 1264
Klemens IV, 5 II 1265 – 29 XI 1268
Bł. Grzegorz X, 1 IX 1271 – 10 I 1276
Bł. Innocenty V, 21 I 1276 – 22 VI 1276
Hadrian V, 11 VII 1276 – 18 VIII 1276
Jan XXI, 8 IX 1276 – 20 V 1277
Mikołaj III, 25 IX 1277 – 22 VIII 1280
Marcin IV, 22 II 1281 – 28 III 1285
Honoriusz IV, 2 IV 1285 – 3 IV 1287
Mikołaj IV, 22 II 1288 – 4 IV 1292
Św. Celestyn V, 5 VII 1294 – abdykował 13 XII 1294, zm. 19 V 1296
Bonifacy VIII, 24 XII 1294 – 11 X 1303
Bł. Benedykt XI, 22 X 1303 – 7 VII 1304
Klemens V, 5 VI 1305 – 20 IV 1314
Jan XXII, 7 VIII 1316 – 4 XII 1334
(Mikołaj V, 12 lub 22 V 1328 – 25 VIII 1330)
Benedykt XII, 20 XII 1334 – 25 IV 1342
Klemes VI, 7 V 1342 – 6 XII 1352
Innocenty VI, 18 XII 1352 – 12 IX 1362
Bł. Urban V, 28 IX 1362 – 19 XII 1370
Grzegorz XI, 30 XII 1370 – 27 III 1378
Urban VI, 8 IV 1378 – 15 X 1389
Bonifacy IX, 2 IX 1389 – 1 X 1404
Innocenty VII, 17 X 1404 – 6 XI 1406
Grzegorz XII, 30 XI 1406 – 4 VII 1415
(Klemens VII, 20 IX lub 31 X 1378 – 16 IX 1394)
(Benedykt XIII, 28 IX lub 11 X 1394 – 23 V 1423)
(Aleksander V, 26 VI lub 7 VII 1409 – 3 V 1410)
(Jan XXIII, 17 lub 25 V 1410 – 29 V 1415)
Marcin V, 11 XI 1417 – 20 II 1431
Eugeniusz IV, 3 III 1431 – 23 II 1447
(Feliks V, 5 XI 1439 lub 24 VII 1440 – 7 IV 1449)
Mikołaj V, 6 III 1447 – 24 III 1455
Kalikst III, 8 IV 1455 – 6 VIII 1458
Pius II, 19 VIII 1458 – 15 VIII 1464
Paweł II, 30 VIII 1464 – 26 VII 1471
Sykstus IV, 9 VIII 1471 – 12 VIII 1484
Innocenty VIII, 29 VIII 1484 – 25 VII 1492
Aleksander VI, 11 VIII 1492 – 18 VIII 1503
Pius III, 22 IX 1503 – 18 X 1503
Juliusz II, 1 XI 1503 – 21 II 1513
Leon X, 11 III 1513 – 1 XII 1521
Hadrian VI, 9 I 1522 – 14 IX 1523
Klemens VII, 19 XI 1523 – 25 IX 1534
Paweł III, 13 X 1534 – 10 XI 1549
Juliusz III, 8 III 1550 – 23 III 1555
Marceli II, 9 IV 1555 – 1 V 1555
Paweł IV, 23 V 1555 – 18 VII 1559
Pius IV, 25 XII 1559 – 9 XII 1565
Św. Pius V, 7 I 1566 – 1 V 1572
Grzegorz XIII, 14 V 1572 – 10 IV 1585
Sykstus V, 24 IV 1585 – 27 VIII 1590
Urban VII, 15 IX 1590 – 27 IX 1590
Grzegorz XIV, 5 XII 1590 – 16 X 1591
Innocenty IX, 29 X 1591 – 30 XII 1591
Klemens VIII, 30 I 1592 – 5 III 1605
Leon XI, 1 IV 1605 – 27 IV 1605
Paweł V, 16 V 1605 – 28 I 1621
Grzegorz XV, 9 II 1621 – 8 VII 1623
Urban VIII, 6 VIII 1623 – 29 VII 1644
Innocenty X, 15 IX 1644 – 1 I 1655
Aleksander VII, 7 IV 1655 – 22 V 1667
Klemens IX, 20 VI 1667 – 9 XII 1669
Klemens X, 29 IV 1670 – 22 VII 1676
Bł. Innocenty XI, 21 IX 1676 – 12 VIII 1689
Aleksander VIII, 6 X 1689 – 1 II 1691
Innocenty XII, 12 VII 1691 – 27 IX 1700
Klemens XI, 23 XI 1700 – 19 III 1721
Innocenty XIII, 8 V 1721 – 7 III 1724
Benedykt XIII, 29 V 1724 – 21 II 1730

Klemens XII, 12 VII 1730 – 6 II 1740
Benedykt XIV, 7 VIII 1740 – 3 V 1758
Klemens XIII, 6 VII 1758 – 2 II 1769
Klemens XIV, 19 V 1769 – 22 IX 1774
Pius VI, 15 II 1775 – 29 VIII 1799
Pius VII, 14 III 1800 – 20 VIII 1823
Leon XII, 28 IX 1823 – 10 II 1829
Pius VIII, 31 III 1829 – 30 XI 1830
Grzegorz XVI, 2 II 1831 – 1 VI 1846
Bł. Pius IX, 16 VI 1846 – 7 II 1878
Leon XIII, 20 II 1878 – 20 VII 1903
Św. Pius X, 4 VIII 1903 – 20 VIII 1914
Benedykt XV, 3 IX 1914 – 22 I 1922
Pius XI, 6 II 1922 – 10 II 1939
Pius XII, 2 III 1939 – 9 X 1958
Bł. Jan XXIII, 28 X 1958 – 3 VI 1963
Paweł VI, 21 VI 1963 – 6 VIII 1978
Jan Paweł I, 26 VIII 1978 – 28 IX 1978

Jan Paweł II, 16 X 1978 – 2 IV 2005






 

Rok pierwszy (16 X 1978 – 15 X 1979)


  Tu znajdziesz szczegóły i ciekawostki :http://www.grafkom.pl/wizyta/konklawe.html

http://akromer.republika.pl/herby_papa.html

http://www.watykan.ovh.org/polski.htm

http://www.zgapa.pl/zgapedia/Heraldyka_ko%C5%9Bcielna.html

  • 16 X 1978, ok. godz. 17.15 – wybór kard. Karola Wojtyły na papieża; ok. godz. 19.20 – pierwsze wystąpienie publiczne i błogosławieństwo „Urbi et Orbi„;
  • 17 X – radiowo-telewizyjne orędzie „Urbi et Orbi„; wizyta w poliklinice Gemelli u chorego przyjaciela, bpa Andrzeja Deskura;
  • 22 X – uroczysta inauguracja pontyfikatu Jana Pawła II;
  • OTWÓRZCIE NA OŚCIEŻ DRZWI CHRYSTUSOWI

    Homilia Ojca św. Jana Pawła II wygłoszona w czasie mszy św.
    rozpoczynającej uroczyście pontyfikat (22 X 1978).

  • „…Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego (Mt 16,16). Słowa te wypowiedział Szymon syn Jony w pobliżu Cezarei Filipowej. Tak, wypowiedział je w swoim własnym języku z głębokim, przeżytym i odczuwalnym przeświadczeniem. Ale słowa te nie wyszły od niego, nie w nim miały swe źródło, „bo nie ciało i nie krew objawiły tobie, jeno Ojciec mój, który jest w niebiesiech (Mt 16,17). To były słowa Wiary. Słowa te zaznaczają początek posłannictwa Piotrowego w historii zbawienia, w dziejach ludu Bożego. Od tego momentu poprzez takie wyznanie wiary święta historia zbawienia ludu Bożego miała zyskać nowy wymiar, wyrażać się odtąd w historycznym wymiarze Kościoła. Ten kościelny wymiar historii ludu Bożego bierze swoje początki, rodzi się właśnie z tych słów wiary i związany jest z człowiekiem, który je wypowiedział. Ty jesteś kamieniem, skałą, opoką, i na tobie jak na opoce zbuduję Kościół mój.Trzeba, aby dzisiaj w tym właśnie miejscu, te same słowa zostały wypowiedziane i wysłuchane: „Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego”.Tak, Bracia i Synowie, przede wszystkim te słowa. Ich zawartość otwiera naszym oczom tajemnicę Boga żywego, tajemnicę, którą Syn zna i którą nam przybliżył. Nikt jeszcze nie przybliżył Boga żywego ludziom, nikt Go nie objawił tak, jak to zrobił On sam. W naszym poznaniu Boga, w naszym dążeniu do Boga jesteśmy zdani bez reszty na potęgę tych słów: „Kto mnie widzi, widzi Ojca”. Tego, który jest nieskończony, nieprzenikniony, niewypowiedziany. Jezus Chrystus. Syn Jednorodzony, zrodzony z Maryi Dziewicy, stał się nam bliski w stajni betlejemskiej.Wy wszyscy, którzy posiadacie nieocenione szczęście wiary, wy wszyscy, którzy jeszcze szukacie Boga, a także wy, których dręczy zwątpienie, zechciejcie przyjąć raz jeszcze – dzisiaj, w tym świętym miejscu – słowa wypowiedziane przez Szymona Piotra. W tych słowach jest wiara Kościoła, w tych właśnie słowach jest nowa prawda, czyli najwyższa i ostateczna prawda o Człowieku, Synu Boga żywego. „Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego”. Dziś nowy biskup Rzymu rozpoczyna uroczyście sprawowanie swego urzędu i misję Piotrową. W tym właśnie Mieście Piotr zakończył, wypełnił posłannictwo powierzone przez Pana. Pan zwrócił się do niego mówiąc: „Kiedy byłeś młody, przepasywałeś się i chodziłeś dokąd chciałeś, lecz gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce swoje, a kto inny cię przepasze i poprowadzi tam, dokąd ty nie zechcesz” (Jan 21,18).I Piotr przybył do Rzymu! Cóż skierowało go i doprowadziło do tego Miasta, w serce rzymskiego Imperium, jak nie posłuszeństwo wobec posłannictwa otrzymanego od Pana? Zapewne ten rybak z Galilei nie chciałby przybyć aż tutaj, wolałby pewnie zostać tam, nad brzegiem jeziora Genezaret, ze swoją łodzią i sieciami. Ale prowadzony przez Pana, posłuszny natchnieniu, dotarł tu. Jak głosi starożytna tradycja (która znalazła wspaniały wyraz literacki w powieści Henryka. Sienkiewicza), w czasie prześladowań Nerona Piotr zamierzał opuścić Rzym. Ale Pan przeszkodził mu w tym, wychodząc na jego spotkanie. Piotr zwrócił się do Niego pytając: „Quo vadis Domine? – Dokąd idziesz Panie?”. A On odpowiedział mu zaraz: „Do Rzymu idę, by mnie tam ukrzyżowano po raz wtóry”. Piotr wrócił do Rzymu i pozostał w nim aż do swego ukrzyżowania.Tak, Bracia i Synowie – Rzym jest Stolicą Piotra. W ciągu wieków następowali na niej coraz to nowi biskupi. Dziś właśnie nowy biskup wstępuje na rzymską Stolicę Piotra. Biskup przejęty głębokim drżeniem w poczuciu swej niegodności. I jak tu nie drżeć wobec wielkości takiego wezwania i wobec powszechnej misji tej Stolicy rzymskiej. Na rzymską Stolicę Piotra wstępuje dzisiaj biskup, który nie jest rzymianinem. Biskup, który jest synem Polski. Ale z tą chwilą i on staje się rzymianinem. Tak, rzymianinem! Także dlatego, że jest synem narodu, którego historia od zarania dziejów i którego tysiącletnia tradycja naznaczone są żywą, mocną, nigdy nie przerwaną, przeżytą i głęboką więzią ze Stolicą Piotrową. Narodu, który tej Stolicy pozostał zawsze wierny. O, niezbadane są wyroki boskiej Opatrzności!W minionych wiekach, kiedy następca Piotra brał w posiadanie swoją Stolicę, wkładano na jego głowę potrójną koronę. Ostatnim ukoronowanym był Papież Paweł VI w roku 1963. I on jednak po uroczystym obrzędzie koronacji nigdy już więcej nie włożył tiary, pozostawiając swoim następcom swobodę decyzji w tej sprawie. Papież Jan Paweł I, którego wspomnienie jest tak jeszcze żywe w naszych sercach, nie chciał potrójnej korony, a dzisiaj nie chce jej jego następca. Nie czas, w istocie, powracać do tego obrzędu, który – może niesłusznie – uznany został za symbol doczesnej władzy papieży.Nasz czas skłania nas, zachęca, zmusza do spojrzenia na Pana i zanurzenia się w pokorne i pobożne rozważanie tajemnicy najwyższej władzy samego Chrystusa. Tego, który zrodzony z Maryi Dziewicy, syn cieśli – jak mniemano, Syn Boga żywego – jak to wyznał Piotr, przyszedł tu, by z nas wszystkich uczynić jedno królestwo: królestwo kapłańskie. Sobór Watykański II przypomniał na nowo tajemnicę tej władzy oraz fakt, że posłannictwo Chrystusa – Kapłana, Proroka i Króla – trwa nadal w Kościele. Wszyscy, cały lud Boży uczestniczy w tym potrójnym posłannictwie. I chociaż dawniej wkładano na głowę papieża tiarę, potrójną koronę, by poprzez ten symbol wyrazić cały ustrój hierarchiczny Kościoła Chrystusowego, cała „święta władza” w nim sprawowana nie jest niczym innym jak służbą, służbą mającą na celu jedną tylko rzecz: by cały lud Boży uczestniczył w tej potrójnej misji Chrystusa i pozostawał na zawsze we władzy Pana, z której bierze swoje początki. Nie z władzy doczesnej, ale od Ojca Niebieskiego i z tajemnicy Krzyża i Zmartwychwstania.Ta władza Pana naszego, absolutna, a przecież słodka i łagodna, odpowiada całej głębi ludzkiego wnętrza, jego wzniosłym dążeniom, jego woli i sercu. Nigdy nie przemawia językiem siły, ale wyraża się w miłości bliźniego i w prawdzie. Nowy następca Piotra na Stolicy rzymskiej wznosi dzisiaj gorącą, pokorną, ufną modlitwę: „Spraw, Chryste, bym mógł stać się i pozostać sługą Twojej słodkiej władzy, sługą Twojej władzy, która nie przemija, spraw, abym mógł być sługą, sługą twoich sług”.Bracia i Siostry, nie bójcie się przygarnąć Chrystusa i przyjąć Jego władzę, pomóżcie Papieżowi i wszystkim tym, którzy pragną służyć Chrystusowi, służyć człowiekowi i całej ludzkości.Nie bójcie się, otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi.Dla Jego zbawczej władzy otwórzcie granice państw, systemów ekonomicznych i politycznych, szerokie dziedziny kultury, cywilizacji, rozwoju! Nie bójcie się! Chrystus wie, co nosi w swoim wnętrzu człowiek. On jeden to wie!Dzisiaj często człowiek nie wie, co kryje się w jego wnętrzu, w głębokości jego duszy i serca. Tak często niepewny sensu życia na tej ziemi i ogarnięty zwątpieniem, które zamienia się w rozpacz. Pozwólcie więc, proszę was, błagam was z pokorą i zaufaniem! Pozwólcie Chrystusowi mówić do człowieka! On jeden ma słowa życia, tak, życia wiecznego. Właśnie dzisiaj cały Kościół obchodzi dzień misyjny, modli się, rozmyśla, działa, ponieważ Chrystusowe słowa docierają do wszystkich ludzi i są przez nich przyjmowane jako posłanie nadziei, ocalenia, całkowitego wyzwolenia.Dziękuję wszystkim obecnym, którzy zechcieli uczestniczyć w rozpoczęciu pontyfikatu nowego następcy Piotra. Dziękuję z całego serca głowom państw, przedstawicielom władz, delegacjom rządowym – za ich obecność, która mi wielki przynosi zaszczyt. Dziękuję wam, najczcigodniejsi kardynałowie Świętego Kościoła Rzymskiego, dziękuję drogim Braciom w biskupstwie i wam kapłani, wam siostry i bracia, zakonnice i zakonnicy z zakonów i zgromadzeń. Dziękuję! Dziękuję wam, rzymianie! Dziękuję pielgrzymom przybyłym z całego świata. Dziękuję tym, którzy uczestniczą w tej świętej uroczystości poprzez radio i telewizję.Do was się zwracam, umiłowani moi Rodacy, Pielgrzymi z Polski, Bracia Biskupi z Waszym wspaniałym Prymasem na czele, Kapłani, Siostry i Bracia polskich zakonów, do Was, przedstawiciele Polonii z całego świata. A cóż powiedzieć do was, którzy tu przybyliście z mojego Krakowa, od stolicy św. Stanisława, którego byłem niegodnym następcą przez lat 14. Cóż powiedzieć?! Wszystko, co mógłbym powiedzieć, będzie blade w stosunku do tego, co czuje w tej chwili moje serce, a także do tego, co czują wasze serca. Więc oszczędźmy słów. Niech pozostanie tylko wielkie milczenie przed Bogiem, które jest samą modlitwą. Proszę was! Bądźcie ze mną! Na Jasnej Górze i wszędzie! Nie przestawajcie być z Papieżem, który dziś prosi słowami poety: „Panno Święta, co Jasnej bronisz Częstochowy i w Ostrej świecisz Bramie” – i do was kieruję te słowa w takiej niezwykłej chwili.Był to apel i zaproszenie do modlitwy za nowego Papieża, apel wygłoszony w moim rodzinnym języku. Z tym samym wezwaniem zwracam się do wszystkich Synów i wszystkich Córek Kościoła katolickiego. Wspierajcie mnie dzisiaj i zawsze w Waszych modlitwach.”Następnie Ojciec święty przemówił w języku francuskim, angielskim, niemieckim, hiszpańskim, portugalskim, serbsko-chorwackim, słowackim, ukraińskim i litewskim. Przemówienie zakończył w języku włoskim:„Otwieram serce dla wszystkich Braci z Kościołów i Wspólnot chrześcijańskich, pozdrawiając szczególnie tych z Was, którzy tutaj jesteście obecni w oczekiwaniu na bliskie spotkanie osobiste; ale już teraz wyrażam szczerą wdzięczność za to, że zechcieliście uczestniczyć w tych uroczystościach.I na koniec zwracam się do wszystkich ludzi, do każdego człowieka (z jaką czcią apostoł Chrystusa musi wymawiać to słowo „człowiek”!). Módlcie się za mnie. Pomóżcie mi ażebym mógł wam służyć. Amen.”
  • 5 XI – pielgrzymka do grobów Patronów Italii: św. Franciszka (Asyż) i św. Katarzyny Sieneńskiej (rzymska bazylika Santa Maria sopra Minerva);
  • 12 XI – ingres do bazyliki św. Jana na Lateranie;
  • 18 XI – spotkanie z abpem Marcelem Lefebvrem;
  • 3 XII – rozpoczęcie systematycznych odwiedzin w parafiach rzymskich;
  • 1 I 1979 – XII Światowy Dzień Pokoju, orędzie: „Osiągniemy pokój, wychowując do pokoju”;
  • 6 I – święcenia biskupie ks. Franciszka Macharskiego, nowego metropolity krakowskiego;
  • 24 I – audiencja dla Andrieja Gromyki, ministra spraw zagranicznych ZSRR;
  • 25 I – 1 II – pierwsza zagraniczna podróż Jana Pawła II do Dominikany, Meksyku i na Wyspy Bahama;
  • 4 III – encyklika „Redemptor hominis„;
  • 12 III – audiencja dla przedstawicieli organizacji żydowskich;
  • 3 IV – list do kard. Slipego z okazji zbliżającego się milenium chrztu Ukrainy;
  • 8 V – list apostolski „Rutilans agmen” do Kościoła w Polsce z okazji 900-lecia męczeństwa św. Stanisława;
  • 31 V – beatyfikacja (przez zatwierdzenie kultu) Jadwigi, królowej Polski;
  • 2 – 10 VI – podróż do Polski (Warszawa, Gniezno, Częstochowa, Kraków, Kalwaria Zebrzydowska, Wadowice, Oświęcim-Brzezinka, Nowy Targ);
  • 30 VI – pierwszy konsystorz, na którym kapelusze kardynalskie otrzymali m.in.: abp Franciszek Macharski, bp Władysław Rubin oraz jeden kardynał mianowany in pectore (w tajemnicy) – po kilku latach okazało się, że był nim chiński biskup Ignatius Gong Pin-mei;
  • 29 IX – 8 X – podróż do Irlandii i USA (2 X – przemówienie na forum ONZ).

Rok drugi

(16 X 1979 – 15 X 1980)

 

  • 16 X 1979 – adhortacja apostolska „Catechesi tradendae” o katechizacji w naszych czasach;
  • 10 XI – wizyta w rzymskiej siedzibie FAO; przemówienie do Papieskiej Akademii Nauk (apel o podjęcie badań nad „sprawą Galileusza”);
  • 5 – 9 XI – pierwsze od czterech wieków plenarne zgromadzenie kardynałów;
  • 28 – 30 XI – podróż do Turcji (spotkanie z patriarchą ekumenicznym Konstantynopola Dimitriosem I; ogłoszenie wspólnej deklaracji o ustanowieniu katolicko-prawosławnej komisji mieszanej do dialogu teologicznego);
  • 29 XI – list apostolski „Inter Sanctos” ogłaszający św. Franciszka patronem ekologów;
  • 15 XII – Deklaracja Kongregacji Nauki Wiary o niektórych aspektach nauczania teologicznego prof. Hansa Künga;
  • 1 I 1980 – XIII Światowy Dzień Pokoju, orędzie: „Prawda siłą pokoju”;
  • 14 – 31 I – Synod Partykularny Kościoła Holenderskiego;
  • 20 II – audiencja dla grupy japońskich buddystów i szintoistów;
  • 24 II – list „Dominicae cenae” o tajemnicy i kulcie Eucharystii;
  • 24 – 27 III – Nadzwyczajny Synod Biskupów Kościoła bizantyjsko-ukraińskiego;
  • 2 – 12 V – podróż do Afryki: Zairu, Konga, Kenii, Ghany, Górnej Wolty i Wybrzeża Kości Słoniowej (spotkanie z anglikańskim arcybiskupem Canterbury; apel do świata o pomoc dla krajów Sahelu);
  • 5 V – Deklaracja Kongregacji Nauki Wiary o eutanazji;
  • 15 V – list do Niemieckiej Konferencji Biskupów: „Nieomylność Kościoła darem Chrystusa” w związku ze sprawą ks. Hansa Künga;
  • 30 V – 2 VI – podróż do Francji (2 VI – przemówienie w siedzibie UNESCO);
  • 22 VI – beatyfikacja m.in. Katarzyny Tekakwitha, Indianki z plemienia Mohawków;
  • 30 VI – 12 VII – podróż do Brazylii (w jednej z faweli Jan Paweł zdjął z palca pierścień i zostawił go ubogim);
  • 11 VII – list apostolski „Sanctorum altrix Mater Ecclesia” z okazji 1500-lecia urodzin św. Benedykta;
  • 20 VIII – list do kard. Stefana Wyszyńskiego w sprawie strajków na Wybrzeżu;
  • 1 IX – dokument Stolicy Apostolskiej o wolności religijnej;
  • 26 IX – rozpoczęcie Synodu Biskupów poświęconego rodzinie.

Rok trzeci

(16 X 1980 – 15 X 1981)

 

  • 25 X 1980 – zakończenie Synodu Biskupów poświęconego rodzinie;
  • 14 XI – list do szefów państw sygnatariuszy Aktu Końcowego KBWE na temat wolności religijnej;
  • 15 – 19 XI – podróż do RFN;
  • 2 XII – encyklika „Dives in misericordia„;
  • 31 XII – list apostolski „Egregiae virtutis” ogłaszający świętych Cyryla i Metodego patronami Europy;
  • 1 I 1981 – XIV Światowy Dzień Pokoju, orędzie: „Chcesz służyć sprawie pokoju, szanuj wolność!”;
  • 15 I – audiencja dla delegacji NSZZ „Solidarność” z Lechem Wałęsą;
  • 8 II – spotkanie z głównym rabinem Rzymu prof. Elio Toaffem;
  • 16 – 27 II – podróż na Daleki Wschód: do Pakistanu, na Filipiny, wyspę Guam, do Japonii i USA – na Alaskę (apel o pokój wygłoszony w Hiroszimie);
  • 25 III – list „A Concilio Constantinopolitano” z okazji 1600. rocznicy I Soboru Konstantynopolitańskiego i 1550. rocznicy Soboru Efeskiego;
  • 9 V – ustanowienie Papieskiej Rady ds. Rodziny;
  • 13 V, ok. godz. 17.19, plac Świętego Piotra – zamach na życie Jana Pawła II;
  • 13 V – 3 VI – pobyt w poliklinice Gemelli;
  • 17 V – pierwsza po zamachu publiczna wypowiedź Papieża („Modlę się za brata, który mnie zranił, a któremu szczerze przebaczyłem”);
  • 28 V – list do Polaków w związku ze śmiercią kard. Stefana Wyszyńskiego;
  • 7 VI – ogólnokościelne (i ekumeniczne) obchody 1600. rocznicy I Soboru Konstantynopolitańskiego oraz 1550. rocznicy Soboru Efeskiego;
  • 20 VI – 14 VIII – pobyt w poliklinice Gemelli;
  • 6 VII – powołanie stałej, 15-osobowej Rady Kardynałów do spraw gospodarczych Stolicy Apostolskiej;
  • 14 IX – encyklika „Laborem exercens” (dokument ten miał być ogłoszony 15 V, w 90. rocznicę encykliki Leona XIII „Rerum novarum„).

Rok czwarty

(16 X 1981 – 15 X 1982)

 

  • 22 XI 1981 – adhortacja apostolska „Familiaris consortio” o zadaniach rodziny chrześcijańskiej w świecie współczesnym;
  • 8 XII – list apostolski „Beata Hedvigis„, ustanawiający Papieską Akademię Teologiczną w Krakowie;
  • 14 – 18 XII – publikacja raportu o skutkach użycia broni nuklearnej, doręczonego sekretarzowi generalnemu ONZ oraz przywódcom USA, ZSRR, Wielkiej Brytanii i Francji;
  • 18 XII – list do gen. Wojciecha Jaruzelskiego po wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego;
  • 24 XII – Jan Paweł II zapalił świecę w oknie na znak solidarności z narodami cierpiącymi, m.in. z Polską;
  • 1 I 1982 – XV Światowy Dzień Pokoju, orędzie: „Pokój – dar Boga powierzony ludziom”;
  • 7 I – audiencja dla Icchaka Szamira, ministra spraw zagranicznych Izraela;
  • 12 II – deklaracja Stolicy Apostolskiej w sprawie Polski odczytana na madryckim posiedzeniu KBWE;
  • 12 – 19 II – podróż do Afryki: do Nigerii, Beninu, Gabonu i Gwinei Równikowej;
  • 12 – 15 V – podróż do Portugalii (pielgrzymka do Fatimy – akt zawierzenia świata Matce Bożej);
  • 20 V – ustanowienie Papieskiej Rady ds. Kultury;
  • 22 V – Msza św. koncelebrowana z przedstawicielami Episkopatów Argentyny i Wielkiej Brytanii w intencji pokojowego zakończenia konfliktu zbrojnego o Falklandy/Malwiny;
  • 28 V- 2 VI – podróż do Wielkiej Brytanii (wizyta w anglikańskiej katedrze w Canterbury; ogłoszenie wspólnej deklaracji na temat dialogu teologicznego);
  • 7 VI – audiencja dla prezydenta USA Ronalda Reagana;
  • 10 – 13 VI – podróż do Brazylii i Argentyny;
  • 15 VI – podróż do Szwajcarii (wystąpienie na forum Międzynarodowej Organizacji Pracy);
  • 29 VIII – podróż do San Marino;
  • 15 IX – audiencja dla przewodniczącego OWP Jasera Arafata;
  • 28 IX – audiencja dla Dalajlamy;
  • 3 X – beatyfikacja (przez zatwierdzenie kultu) Fra Angelico;
  • 10 X – kanonizacja bł. o. Maksymiliana Kolbego, męczennika Oświęcimia.

Rok piąty

(16 X 1982 – 15 X 1983)

 

  • 31 X – 9 XI 1982 – podróż do Hiszpanii;
  • 28 XI – konstytucja apostolska „Ut sit validum„, nadająca Opus Dei status prałatury personalnej;
  • 1 I 1983 – XVI Światowy Dzień Pokoju, orędzie: „Dialog na rzecz pokoju – wyzwaniem naszych czasów”;
  • 6 I – bulla „Aperite portas Redemptori” ogłaszająca Rok Święty Jubileuszu 1950-lecia Odkupienia;
  • 25 I – konstytucja apostolska „Sacrae disciplinae leges” promulgująca nowy Kodeks Prawa Kanonicznego;
  • 2 II – konsystorz, na którym kapelusze kardynalskie otrzymali m.in.: abp Józef Glemp, a także Łotysz (obywatel ZSRR), francuski Żyd i o. Henri de Lubac, teolog, ekspert II Soboru Watykańskiego;
  • 24 II – prezentacja książki André Frossarda „Nie lękajcie się! Rozmowy z Janem Pawłem II”;
  • 2 – 10 III – podróż do Ameryki Łacińskiej (przez Portugalię): do Kostaryki, Nikaragui, Panamy, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Belize i na Haiti;
  • 16 – 23 VI – podróż do Polski (Warszawa, Niepokalanów, Częstochowa, Poznań, Katowice, Wrocław, Góra Świętej Anny, Kraków; beatyfikacja m. Urszuli Ledóchowskiej, br. Alberta Chmielowskiego i o. Rafała Kalinowskiego. Pielgrzymka odbyła się w stanie wojennym – po oficjalnej części wizyty Jan Paweł II spotkał się z Lechem Wałęsą);
  • 14 – 15 VIII – podróż do Francji (pielgrzymka do Lourdes).
  • 10 – 13 IX – podróż do Austrii;
  • 29 IX – rozpoczęcie Synodu Biskupów poświęconego pojednaniu i pokucie.

Rok szósty

(16 X 1983 – 15 X 1984)

 

  • 22 X 1983 – ogłoszenie Karty Praw Rodziny;
  • 29 X – zakończenie Synodu Biskupów poświęconego pojednaniu i pokucie;
  • 31 X – list do kard. Johannesa Willebrandsa, przewodniczącego Sekretariatu Jedności Chrześcijan, z okazji 500. rocznicy urodzin Marcina Lutra;
  • 11 XII – wizyta w rzymskim kościele luterańskim;
  • 27 XII – wizyta w rzymskim więzieniu Rebibbia i spotkanie z zamachowcem Mehmetem Ali Agcą;
  • 1 I 1984 – XVII Światowy Dzień Pokoju, orędzie: „Pokój rodzi się z serca nowego”;
  • 10 I – nawiązanie stosunków dyplomatycznych pomiędzy Stolicą Apostolską i Stanami Zjednoczonymi;
  • 11 II – list apostolski „Salvifici doloris” o chrześcijańskim sensie ludzkiego cierpienia;
  • 18 II – porozumienie w sprawie rewizji konkordatu laterańskiego pomiędzy Stolicą Apostolską a Republiką Włoską; ogłoszenie bł. Fra Angelico patronem artystów;
  • 24 II – powołanie papieskiej Fundacji na rzecz Krajów Sahelu;
  • 4 III – rzymskie obchody 500. rocznicy śmierci św. Kazimierza, Patrona Litwy;
  • 25 III – adhortacja apostolska „Redemptionis donum” o konsekracji zakonnej w świetle tajemnicy Odkupienia; akt zawierzenia ludzkości, dokonany przed figurą Matki Boskiej Fatimskiej;
  • 6 IV – list do sekretarza stanu: „Nowe zasady zarządzania Państwem Watykańskim”;
  • 20 IV – list apostolski „Redemptionis Anno” na temat Jerozolimy, świętego miasta trzech wielkich religii monoteistycznych;
  • 1 V – list apostolski „Les grands mystčres” do biskupów Kościoła w sprawie pokoju w Libanie;
  • 2 – 12 V – podróż na Daleki Wschód (przez Alaskę): do Korei Płd., Papui-Nowej Gwinei, ma Wyspy Salomona, do Tajlandii (kanonizacja 103 męczenników koreańskich; wizyta w obozie uchodźców z Kambodży, Laosu i Wietnamu);
  • 2 VI – oficjalna wizyta Jana Pawła II w siedzibie prezydenta Republiki Włoskiej na Kwirynale;
  • 10 VI – dokument Sekretariatu dla Niechrześcijan: „Postawa Kościoła wobec wyznawców innych religii”;
  • 12 – 17 VI – podróż do Szwajcarii (wizyta w siedzibie Światowej Rady Kościołów);
  • 16 – 17 VII – wyprawa narciarska w Alpy;
  • 6 VIII – Instrukcja Kongregacji Nauki Wiary o niektórych aspektach „teologii wyzwolenia”;
  • 9 – 21 IX – podróż do Kanady;
  • 10 – 13 X – podróż do Hiszpanii i Ameryki Łacińskiej: do Dominikany i Portoryko (pielgrzymka szlakiem Kolumba; inauguracja nowenny przygotowań do obchodów 500. rocznicy odkrycia Ameryki).

Rok siódmy

(16 X 1984 – 15 X 1985)

 

  • 2 XII 1984 – adhortacja apostolska „Reconciliatio et paenitentia” o pojednaniu i pokucie w dzisiejszym posłannictwie Kościoła;
  • 1 I 1985 – XVIII Światowy Dzień Pokoju, orędzie: „Pokój i młodzi idą razem”;
  • 26 I – 6 II – podróż do Ameryki Łacińskiej: do Wenezueli, Ekwadoru, Peru, Trynidadu i Tobago;
  • 11 II – ustanowienie Papieskiej Komisji Duszpasterstwa Pracowników Służby Zdrowia;
  • 27 II – audiencja dla ministra spraw zagranicznych ZSRR Andrieja Gromyki;
  • 30 – 31 III – rzymskie obchody Międzynarodowego Roku Młodzieży; ustanowienie Międzynarodowego Dnia Młodzieży;
  • 31 III – List apostolski do młodych całego świata;
  • 11 IV – udział Papieża w obradach Konferencji Episkopatu Włoch;
  • 26 IV – audiencja dla uczestników sympozjum nt.: „Wiara chrześcijańska a teoria ewolucji”;
  • 11 – 21 V – podróż do Holandii, Luksemburga i Belgii (wizyta w siedzibie EWG i Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości);
  • 25 V – konsystorz, na którym kapelusze kardynalskie otrzymali m.in.: abp Henryk Gulbinowicz, abp Andrzej Deskur oraz abp Lubacziwski, Ukrainiec.
  • 2 VI – encyklika „Slavorum Apostoli„;
  • 24 VI – dokument Komisji ds. Stosunków Religijnych z Judaizmem: „Żydzi i judaizm w głoszeniu słowa Bożego i katechezie Kościoła katolickiego”;
  • 8 – 19 VIII – podróż do Afryki: do Togo, Wybrzeża Kości Słoniowej, Kamerunu, Republiki Środkowoafrykańskiej, Kenii i Maroko (przemówienie do młodzieży muzułmańskiej w Casablance);
  • 8 IX – podróż do Liechtensteinu (przez Szwajcarię).

Rok ósmy

(16 X 1985 – 15 X 1986)

 

  • 3 XI 1985 – beatyfikacja o. Tytusa Brandsmy, męczennika z Dachau;
  • 10 XI – Msza św. dla uczestników 23. sesji FAO (w 40. rocznicę powstania tej organizacji);
  • 25 XI – 8 XII – Nadzwyczajne Zgromadzenie Synodu Biskupów w 20. rocznicę zakończenia II Soboru Watykańskiego;
  • 1 I 1986 – XIX Światowy Dzień Pokoju, orędzie: „Pokój jest wartością, która nie zna podziałów na Północ-Południe, Wschód–Zachód: jest tylko jeden pokój”;
  • 25 I – zapowiedź Dnia Modlitw o Pokój w Asyżu;
  • 31 I – 11 II – podróż do Indii;
  • 22 III – Instrukcja Kongregacji Nauki Wiary o chrześcijańskiej wolności i wyzwoleniu;
  • 13 IV – wizyta Papieża w rzymskiej Synagodze Większej;
  • 10 V – ustanowienie komisji do opracowania Katechizmu Nauki Katolickiej;
  • 18 V – encyklika „Dominum et Vivificantem„;
  • 21 VI – otwarcie rzymskiego Centrum Solidarności im. Jana Pawła II – ośrodka terapeutycznego dla narkomanów;
  • 26 – 28 VI – rzymskie obchody 800-lecia chrystianizacji Łotwy;
  • 1 – 8 VII – podróż do Ameryki Łacińskiej: do Kolumbii i na Wyspy Świętej Łucji;
  • 6 IX – apel do mieszkańców Europy o jedność i pokój, wygłoszony z Mont Chetif (masyw Mont Blanc);
  • 1 X – dokument Kongregacji Nauki Wiary „O duszpasterstwie osób homoseksualnych”;
  • 4 – 7 X – podróż do Francji (m.in. wizyta w Ars i Taizé).

Rok dziewiąty

(16 X 1986 – 15 X 1987)

 

  • 27 X 1986 – Światowy Dzień Modlitw o Pokój w Asyżu z udziałem 47 delegacji reprezentujących Kościoły i Wspólnoty chrześcijańskie oraz 13 religii niechrześcijańskich;
  • 6 XI – audiencja dla uczestników Międzynarodowego Katolicko-Żydowskiego Kolokwium Teologicznego;
  • 18 XI – 1 XII – podróż na Daleki Wschód: do Bangladeszu, Fidżi, Nowej Zelandii, Australii i na Seszele;
  • 1 I 1987 – XX Światowy Dzień Pokoju, orędzie: „Rozwój i solidarność: dwie drogi wiodące do pokoju”;
  • 13 I – audiencja dla gen. Wojciecha Jaruzelskiego;
  • 20 II – audiencja dla matki Mehmeta Ali Agcy;
  • 22 II – Instrukcja Kongregacji Nauki Wiary o szacunku dla rodzącego się życia ludzkiego i o godności jego przekazywania;
  • 25 III – encyklika „Redemptoris Mater„;
  • 31 III – 13 IV – podróż do Ameryki Łacińskiej: do Urugwaju, Chile, Argentyny (Światowy Dzień Młodzieży w Buenos Aires);
  • 30 IV – 4 V – podróż do RFN (beatyfikacja s. Teresy Benedykty od Krzyża – Edyty Stein, filozofa, Żydówki, męczennicy Oświęcimia);
  • 5 czerwca – list apostolski „Sescentesima anniversaria” na 600–lecie chrztu Litwy;
  • 6 VI – inauguracja Roku Maryjnego; audiencja dla prezydenta USA Ronalda Reagana;
  • 8 – 14 VI – podróż do Polski (Warszawa, Majdanek, Lublin, Tarnów, Kraków, Szczecin, Gdynia, Gdańsk, Częstochowa, Łódź; beatyfikacja Karoliny Kózkówny i bpa Michała Kozala, męczennika Dachau; spotkanie z Lechem Wałęsą);
  • 25 VI – audiencja dla prezydenta Austrii Kurta Waldheima;
  • 28 VI – beatyfikacja bpa Jerzego Matulaitisa-Matulewicza, Litwina;
  • 2 IX – spotkanie z członkami Międzynarodowej Komisji Anglikańsko-Rzymskokatolickiej;
  • 10 – 21 IX – podróż do USA i Kanady (m.in. spotkanie z chorymi na AIDS);
  • 1 X – rozpoczęcie Synodu Biskupów poświęconego powołaniu i posłannictwu ludzi świeckich w Kościele i w świecie w 20 lat po Soborze Watykańskim II;
  • 4 X – beatyfikacja m.in. Marcela Callo, świeckiego działacza katolickiego.

Rok dziesiąty

(16 X 1987 – 15 X 1988)

 

  • 25 X 1987 – kanonizacja Giuseppe Moscatiego, świeckiego;
  • 29 X – zakończenie Synodu Biskupów poświęconego powołaniu i posłannictwu ludzi świeckich w Kościele i w świecie 20 lat po Soborze Watykańskim II;
  • 3 – 7 XII – wizyta w Watykanie prawosławnego patriarchy Konstantynopola Dimitriosa I;
  • 4 XII – list apostolski „Duodecimum saeculum” z okazji 1200. rocznicy II Soboru Nicejskiego;
  • 27 XII – dokument Papieskiej Komisji „Iustitia et Pax” z okazji Międzynarodowego Roku Schronienia dla Bezdomnych: „Co uczyniłeś ze swoim bezdomnym bratem?”;
  • 30 XII – encyklika „Sollicitudo rei socialis„;
  • 1 I 1988 – XXI Światowy Dzień Pokoju, orędzie: „Wolność religijna warunkiem pokojowego współistnienia”;
  • 3 I – spotkanie z ubogimi w rzymskim hospicjum Świętej Marty;
  • 25 I – list apostolski „Euntes in mundum” z okazji 1000-lecia chrztu Rusi Kijowskiej;
  • 14 II – przesłanie „Magnum baptismi donum” do katolickiej wspólnoty ukraińskiej z okazji 1000-lecia chrztu Rusi Kijowskiej;
  • 4 III – audiencja dla delegacji Światowej Federacji Luterańskiej;
  • 8 IV – list do kard. Josepha Ratzingera, prefekta Kongregacji Nauki Wiary, w sprawie Wspólnoty Kapłańskiej Św. Piusa X abpa Marcela Lefebvre’a;
  • 7 – 19 V – podróż do Ameryki Łacińskiej: do Urugwaju, Boliwii, Peru i Paragwaju;
  • 21 V – otwarcie na terenie Watykanu schroniska dla ubogich „Donum Mariae„;
  • 14 VI – audiencja dla Dalajlamy;
  • 19 VI – kanonizacja 117 męczenników wietnamskich;
  • 23 – 27 VI – podróż do Austrii;
  • 28 VI – konsystorz, na którym kapelusze kardynalskie otrzymali m.in.: Litwin i Chińczyk z Hongkongu (tuż przed konsystorzem zmarł kardynał-nominat Hans Urs von Balthasar, wybitny teolog, ekspert II Soboru Watykańskiego); konstytucja apostolska „Pastor Bonus” o Kurii Rzymskiej;
  • 2 VII – list apostolski „Ecclesia Dei” w związku ze schizmą abpa Marcela Lefebvre’a;
  • 9 – 10 VII – rzymskie obchody 1000-lecia chrztu Rusi Kijowskiej;
  • 15 VIII – list apostolski „Mulieris dignitatem” o godności i powołaniu kobiety;
  • 10 – 19 IX – podróż do Afryki: do Zimbabwe, Botswany, Lesotho i Mozambiku;
  • 8 – 11 X – podróż do Francji (wizyta w siedzibie Rady Europejskiej, Parlamencie Europejskim i Trybunale Praw Człowieka).

Rok jedenasty

(16 X 1988 – 15 X 1989)

 

  • 28 X 1988 – Światowy Dzień Modlitwy o Pokój w Rzymie (z udziałem przedstawicieli 8 wielkich religii świata oraz różnych wyznań chrześcijańskich);
  • 3 XI – dokument Papieskiej Komisji „Iustitia et Pax„: „Kościół wobec rasizmu. W trosce o pogłębienie braterstwa między ludźmi”;
  • 30 XII – adhortacja apostolska „Christifideles laici” o powołaniu i misji świeckich w Kościele i w świecie 20 lat po II Soborze Watykańskim;
  • 1 I 1989 – XXII Światowy Dzień Pokoju, orędzie: „Poszanowanie mniejszości warunkiem pokoju”;
  • 8 I – wizyta w schronisku dla ubogich „Donum Mariae„;
  • 6 II – audiencja dla prof. Andrieja Sacharowa, laureata Pokojowej Nagrody Nobla;
  • 20 IV – audiencja dla delegacji NSZZ „Solidarność” z Lechem Wałęsą;
  • 28 IV – 6 V – podróż do Afryki: na Madagaskar, Reunion, do Zambii i na Malawi;
  • 15 V – apel do sekretarza generalnego ONZ w sprawie Libanu;
  • 27 V – audiencja dla prezydenta USA George’a Busha;
  • 1 – 10 VI – podróż do Norwegii, Islandii, Finlandii, Danii i Szwecji;
  • 17 VII – wznowienie stosunków dyplomatycznych pomiędzy Stolicą Apostolską a PRL;
  • 15 VIII – adhortacja apostolska „Redemptoris Custos” o św. Józefie i jego posłannictwie w życiu Chrystusa i Kościoła;
  • 19 – 21 VIII – podróż do Hiszpanii (Światowy Dzień Młodzieży w Santiago de Compostela);
  • 27 VIII – list apostolski z okazji 50. rocznicy wybuchu II wojny światowej;
  • 1 IX – Światowy Dzień Modlitw o Pokój w Warszawie (orędzie telewizyjne Jana Pawła II);
  • 7 IX – list apostolski „Ancora una volta” o sytuacji w Libanie;
  • 15 IX – audiencja dla mnichów – buddystów tybetańskich;
  • 26 IX – 2 X – wizyta w Rzymie arcybiskupa Canterbury Roberta Runcie (ogłoszenie wspólnej deklaracji o woli współdziałania na rzecz przywrócenia pełnej wspólnoty między katolikami i anglikanami);
  • 6 – 16 X – podróż na Daleki Wschód: do Korei Płd., Indonezji i na Mauritius;
  • 15 X – dokument Kongregacji Nauki Wiary: „List do biskupów Kościoła katolickiego o niektórych aspektach medytacji chrześcijańskiej”.

Rok dwunasty

(16 X 1989 – 15 X 1990)

 

  • 20 X 1989 – audiencja dla premiera Tadeusza Mazowieckiego;
  • 12 XI – kanonizacja bł. Agnieszki Czeskiej i bł. br. Alberta Chmielowskiego;
  • 15 XI – audiencja dla uczestników międzynarodowej konferencji nt.: „Kościół wobec AIDS”;
  • 1 XII – audiencja dla przewodniczącego Rady Najwyższej ZSRR Michaiła Gorbaczowa;
  • 1 I 1990 – XXIII Światowy Dzień Pokoju, orędzie: „Pokój z Bogiem Stwórcą – pokój z całym stworzeniem”; wizyta w schronisku dla ubogich „Donum Mariae„;
  • 24 I – orędzie na XXIV Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu: „Misja Kościoła w erze komputerów”;
  • 25 I – 1 II – podróż do Afryki: do Republiki Zielonego Przylądka, Mali, Gwinei-Bissau, Burkina Faso i Czadu;
  • 9 II – przywrócenie stosunków dyplomatycznych pomiędzy Stolicą Apostolską i Republiką Węgierską;
  • 15 III – nawiązanie stosunków dyplomatycznych pomiędzy Stolicą Apostolską i ZSRR;
  • 19 IV – wznowienie stosunków dyplomatycznych pomiędzy Stolicą Apostolską i Czechosłowacką Republiką Federacyjną;
  • 21 – 22 IV – podróż do Czechosłowacji;
  • 6 – 14 V – podróż do Ameryki Łacińskiej: do Meksyku i Curaçao;
  • 15 V – przywrócenie stosunków dyplomatycznych pomiędzy Stolicą Apostolską i Rumunią;
  • 20 V – beatyfikacja Pier Giorgio Frassatiego, świeckiego;
  • 24 V – Instrukcja Kongregacji Nauki Wiary o powołaniu teologa w Kościele;
  • – 27 V -25 podróż na Maltę;
  • 27 VIII – audiencja dla przewodniczącego NSZZ „Solidarność” Lecha Wałęsy;
  • 1 – 10 IX – podróż do Afryki (przez Maltę): do Tanzanii, Burundi, Rwandy i Wybrzeża Kości Słoniowej;
  • 30 IX – rozpoczęcie Synodu Biskupów poświęconego formacji kapłanów we współczesnym świecie.

Rok trzynasty

(16 X 1990 – 15 X 1991)

 

  • 18 X 1990 – konstytucja apostolska „Sacri canones„, promulgująca Kodeks Kanonów Kościołów Wschodnich;
  • 28 X – zakończenie Synodu Biskupów poświęconego formacji kapłanów;
  • 18 XI – audiencja dla prezydenta ZSRR Michaiła Gorbaczowa;
  • 5 – 6 XII – obchody 25. rocznicy ogłoszenia soborowej deklaracji o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich „Nostra aetate„;
  • 6 XII – wznowienie stosunków dyplomatycznych pomiędzy Stolicą Apostolską i Bułgarią;
  • 7 XII – encyklika „Redemptoris missio„;
  • 1 I 1991 – XXIV Światowy Dzień Pokoju, orędzie: „Poszanowanie sumienia każdego człowieka warunkiem pokoju”;
  • 11 I – orędzie do sekretarza generalnego ONZ w związku z sytuacją w Zatoce Perskiej;
  • 15 I – listy do prezydenta Iraku Saddama Husajna i prezydenta USA George’a Busha w związku z sytuacją w Zatoce Perskiej;
  • 16 I – przywrócenie organizacji kościelnej na Ukrainie;
  • 19 I – audiencja dla przywódców religijnych wyznań chrześcijańskich z Iraku;
  • 21 I – przywrócenie w Polsce Ordynariatu Polowego;
  • 5 II – audiencja dla prezydenta RP Lecha Wałęsy;
  • 13 II – posłanie do Światowej Rady Kościołów;
  • 4 – 5 III – spotkanie z patriarchami katolickich Kościołów Bliskiego Wschodu i przedstawicielami Episkopatów krajów zaangażowanych w wojnę w Zatoce Perskiej;
  • 21 III – list do sekretarza generalnego ONZ w sprawie wojny w Zatoce Perskiej;
  • 4 – 7 IV – konsystorz poświęcony zagrożeniom życia ludzkiego i problematyce sekt;
  • 13 IV – mianowanie hierarchii Kościoła rzymskokatolickiego w Rosji, na Białorusi i w Kazachstanie;
  • 1 V – encyklika „Centesimus annus” (w 100. rocznicę encykliki Leona XIII „Rerum novarum„);
  • 10 – 13 V – podróż do Portugalii;
  • 19 V – list do wszystkich biskupów w sprawie zagrożeń życia ludzkiego;
  • 31 V – list do biskupów kontynentu europejskiego nt. stosunków między katolikami a prawosławnymi w nowej sytuacji Europy Środkowej i Wschodniej;
  • 1 – 9 VI – podróż do Polski (Koszalin, Rzeszów, Przemyśl, Lubaczów, Kielce, Radom, Łomża, Białystok, Olsztyn, Włocławek, Płock, Warszawa; beatyfikacja bpa Józefa Pelczara, m. Bolesławy Lament i o. Rafała Chylińskiego);
  • 28 VI – konsystorz, na którym kapelusze kardynalskie otrzymali m.in.: Rumun i Słowak;
  • 13 – 20 VIII – podróż do Polski (drugi etap – w dniach 13 do 16 VIII – Kraków, Wadowice, Częstochowa; beatyfikacja Anieli Salawy; Światowy Dzień Młodzieży) i na Węgry;
  • 7 IX – nawiązanie stosunków dyplomatycznych pomiędzy Stolicą Apostolską i Albanią;
  • 8 IX – ogłoszenie dnia modlitwy o pokój w Jugosławii;
  • 10 X – list do biskupów Chorwacji;
  • 11 X – list do patriarchy Kościoła prawosławnego w Serbii;
  • 12 – 21 X – podróż do Brazylii.

Rok czternasty

(16 X 1991 – 15 X 1992)

 

  • 23 X 1991– apel do wspólnoty międzynarodowej o powstrzymanie działań wojennych w Chorwacji;
  • 27 X – beatyfikacja ks. Adolfa Kolpinga, prekursora społecznej nauki Kościoła;
  • 8 XI – audiencja dla prezydenta USA George’a Busha;
  • 17 XI – kanonizacja o. Rafała Kalinowskiego;
  • 28 XI – 14 XII – Specjalne Zgromadzenie Synodu Biskupów poświęcone Europie;
  • 7 XII – nabożeństwo ekumeniczne z udziałem Papieża w intencji jedności Europy;
  • 8 XII – apel o pokój w Jugosławii;
  • 20 XII – audiencja dla prezydenta Republiki Rosyjskiej Borysa Jelcyna;
  • 1 I 1992 – XXV Światowy Dzień Pokoju, orędzie: „Wierzący zjednoczeni w budowaniu pokoju”.
  • 13 I – uznanie przez Stolicę Apostolską suwerenności Chorwacji i Słowenii;
  • 8 II – nawiązanie stosunków dyplomatycznych pomiędzy Stolicą Apostolską i Słowenią, Chorwacją oraz Ukrainą;
  • 19 – 26 II – podróż do Afryki: do Senegalu, Gambii i Gwinei (wizyta w Domu Niewolników na wyspie Goreé);
  • 25 III – adhortacja apostolska „Pastores dabo vobis” o formacji kapłanów we współczesnym świecie; bulla „Totus Poloniae populus” dotycząca reorganizacji struktury kościelnej w Polsce;
  • 26 III – audiencja dla przedstawicieli Światowej Rady Metodystów;
  • 4 IV – nawiązanie stosunków dyplomatycznych pomiędzy Stolicą Apostolską i Mongolią;
  • 23 IV – audiencja dla delegacji Światowej Federacji Luterańskiej;
  • 9 V – ustanowienie Światowego Dnia Chorego (11 II);
  • 17 V – beatyfikacja Josemarii Escrivy de Balaguera, założyciela Opus Dei, i Giuseppiny Bakhita, niewolnicy sudańskiej;
  • 23 V – nawiązanie stosunków dyplomatycznych pomiędzy Stolicą Apostolską i Armenią, Azerbejdżanem, Gruzją oraz Mołdawią;
  • 25 V – audiencja dla anglikańskiego arcybiskupa Canterbury George’a Careya;
  • 28 V – list Kongregacji Nauki Wiary o niektórych aspektach Kościoła pojętego jako komunia;
  • 4 – 10 VI – podróż do Afryki: do Angoli, na Wyspy Świętego Tomasza i Książęcą;
  • 25 VI – zatwierdzenie nowego Katechizmu Kościoła Katolickiego;
  • 12 – 28 VII – pobyt Jana Pawła II w poliklinice Gemelli;
  • 21 VIII – nawiązanie stosunków dyplomatycznych pomiędzy Stolicą Apostolską i Republiką Bośni i Hercegowiny;
  • 28 VIII – nawiązanie stosunków dyplomatycznych pomiędzy Stolicą Apostolską i Republiką Kirgizji;
  • 9 – 14 X – podróż do Dominikany (Msza św. z okazji 500-lecia ewangelizacji Ameryki Łacińskiej);
  • 11 X – konstytucja apostolska „Fidei depositum” z okazji publikacji Katechizmu Kościoła Katolickiego.

Rok piętnasty

(16 X 1992 – 15 X 1993)

 

  • 31 X 1992 – audiencja dla uczestników sesji Papieskiej Akademii Nauk (rehabilitacja Galileusza: „Sprawa Galileusza lekcją dla współczesnych”);
  • 12 XI – przesłanie do biskupów Bośni i Hercegowiny.
  • 7 XII – prezentacja Katechizmu Kościoła Katolickiego;
  • 20 XII – wizyta w jadłodajni dla ubogich;
  • 1 I 1993 – XXVI Światowy Dzień Pokoju, orędzie: „Jeśli pragniesz pokoju, wyjdź naprzeciw ubogim”;
  • 10 I – Dzień Modlitw o Pokój w Europie (Asyż);
  • 2 II – list do arcybiskupa Sarajewa o katastrofalnej sytuacji materialnej i moralnej spowodowanej wojną w Bośni i Hercegowinie;
  • 3 – 10 II – podróż do Afryki: do Beninu, Ugandy i Sudanu (m.in. wizyta u dzieci zarażonych wirusem HIV);
  • 11 II – I Światowy Dzień Chorego obchodzony w Lourdes;
  • 1 III – orędzie do sekretarza generalnego ONZ w obronie ludności Bośni i Hercegowiny wystawionej na śmiercionośne szaleństwo wojny;
  • 20 III – beatyfikacja (przez zatwierdzenie kultu) Dunsa Szkota, filozofa i teologa;
  • 6 IV – telegram do Komisji Koordynacyjnej Organizacji Żydowskich RP z okazji 50. rocznicy Powstania w Getcie Warszawskim;
  • 9 IV – list do sióstr karmelitanek w sprawie Karmelu w Oświęcimiu;
  • 18 IV – beatyfikacja m.in. s. Faustyny Kowalskiej;
  • 25 IV – podróż do Albanii;
  • 8 VI – dokument Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan: „Dyrektorium w sprawie realizacji zasad i norm dotyczących ekumenizmu”;
  • 12 – 17 VI – podróż do Hiszpanii;
  • 2 VII – pobyt w poliklinice Gemelli (badania kontrolne);
  • 28 VII – podpisanie konkordatu pomiędzy Stolicą Apostolską a Rzecząpospolitą Polską;
  • 6 VIII – encyklika „Veritatis splendor„;
  • 9 – 16 VIII – podróż do Ameryki: na Jamajkę, do Meksyku i USA (Światowy Dzień Młodzieży w Denver);
  • 4 – 10 IX – podróż na Litwę, Łotwę i do Estonii;
  • 21 IX – audiencja dla głównego rabina Izraela Meira Laua.

Rok szesnasty

(16 X 1993 – 15 X 1994)

 

  • 16 X 1993 – audiencja dla Aleksandra Sołżenicyna;
  • 11 – 12 XI – pobyt w poliklinice Gemelli (zwichnięcie stawu barkowego);
  • 30 XII – podpisanie porozumienia o podstawowych zasadach regulujących stosunki pomiędzy Stolicą Apostolską a Izraelem;
  • 1 I 1994 – XXVII Światowy Dzień Pokoju, orędzie: „Rodzina źródłem pokoju dla ludzkości”; ustanowienie Papieskiej Akademii Nauk Społecznych;
  • 4 – 5 I – spotkanie poświęcone sprawie pokoju na Bałkanach z udziałem Papieża, watykańskiego sekretarza stanu, 7 kardynałów, oraz nuncjuszy apostolskich w Chorwacji, Słowenii i Bośni;
  • 11 I – apel Papieskiej Rady „Iustitia et Pax„: „Pokój na Bałkanach jest możliwy”;
  • 23 I – Światowy Dzień Modlitwy o Pokój na Bałkanach (Papież zapalił lampkę oliwną, która miała płonąć, dopóty dopóki nie ustanie wojna na Bałkanach);
  • 2 II – List do rodzin;
  • 11 II – ustanowienie Papieskiej Akademii Obrony Życia;
  • 17 III – audiencja dla premiera Izraela Icchaka Rabina;
  • 8 IV – odsłonięcie odrestaurowanego „Sądu Ostatecznego” Michała Anioła w Kaplicy Sykstyńskiej;
  • 9 IV – telegram do biskupów i wiernych Kościoła w Rwandzie w związku z wojną domową w tym kraju;
  • 10 IV – 8 V – Zgromadzenie Specjalne Synodu Biskupów poświęcone Afryce;
  • 14 IV – list do przywódców państw oraz do sekretarza generalnego ONZ w związku z Międzynarodową Konferencją w Kairze nt. zaludnienia i rozwoju: „Rodzina należy do dziedzictwa ludzkości”;
  • 24 IV – beatyfikacja dwóch świeckich kobiet, matek: Elżbiety Canori Mora i Joanny Beretty Molla;
  • 28 IV – wypadek Jana Pawła II (złamanie kości udowej);
  • 29 IV – 27 V – pobyt w poliklinice Gemelli;
  • 19 V – audiencja dla prezydenta RP Lecha Wałęsy;
  • 22 V – list apostolski „Ordinatio sacerdotalis” o udzielaniu święceń kapłańskich wyłącznie mężczyznom;
  • 9 VI – przesłanie do Kościoła i narodu rwandyjskiego;
  • 13 – 14 VI – nadzwyczajny konsystorz poświęcony przygotowaniom do obchodów Wielkiego Jubileuszu Roku 2000;
  • 15 VI – dzień modlitw o pokój w Rwandzie;
  • 8 IX – Msza św. o pokój na Bałkanach (w tym dniu Papież chciał być w Sarajewie); apel do prezydenta Republiki Bośni i Hercegowiny;
  • 10 – 11 IX – podróż do Chorwacji;
  • 14 IX – dokument Kongregacji Nauki Wiary: „List do biskupów Kościoła katolickiego na temat przyjmowania Komunii św. przez wiernych rozwiedzionych, żyjących w nowych związkach”;
  • 29 IX – audiencja dla pierwszego ambasadora Izraela przy Stolicy Apostolskiej;
  • 2 X – rozpoczęcie Synodu Biskupów poświęconego życiu konsekrowanemu.

Rok siedemnasty

(16 X 1994 – 15 X 1995)

 

  • 29 X 1994 – zakończenie Synodu Biskupów poświęconego życiu konsekrowanemu.
  • 19 X – prezentacja książki Jana Pawła II „Przekroczyć próg nadziei”;
  • 10 XI – list apostolski „Tertio Millennio adveniente” w związku z przygotowaniem Jubileuszu Roku 2000;
  • 11 XI – ogłoszenie przez Jana Pawła II i patriarchę Asyryjskiego Kościoła Wschodu Mar Dinkha IV wspólnej deklaracji chrystologicznej;
  • 26 XI – konsystorz, na którym kapelusze kardynalskie otrzymali m.in.: abp Kazimierz Świątek (Białoruś), Czech, 92-letni Albańczyk, Chorwat i Libańczyk oraz o. Yves Congar, teolog, ekspert II Soboru Watykańskiego;
  • 13 XII – List do dzieci;
  • 26 XII – Jan Paweł II ogłoszony „Człowiekiem Roku” przez amerykański tygodnik „Time„;
  • 1 I 1995 – XXVIII Światowy Dzień Pokoju, orędzie: „Kobieta wychowawczynią do życia w pokoju”;
  • 11 – 21 I – podróż na Filipiny, do Papui-Nowej Gwinei, Australii i Sri Lanki (Światowy Dzień Młodzieży w Manili);
  • 25 III – encyklika „Evangelium vitae„; listy: na 400-lecie Unii Brzeskiej i na 350-lecie Unii Użhorodzkiej;
  • 7 IV – audiencja dla sekretarza generalnego Światowej Rady Kościołów pastora Konrada Raisera;
  • 2 V – list apostolski „Orientale lumen„;
  • 20 – 22 V – podróż do Czech (m.in. kanonizacja bł. ks. Jana Sarkandra) i nieoficjalna wizyta w Polsce (22 V: Skoczów, Bielsko-Biała, Żywiec);
  • 25 V – encyklika „Ut unum sint„;
  • 3 – 4 VI – podróż do Belgii;
  • 27 – 30 VI – wizyta w Watykanie patriarchy ekumenicznego Konstantynopola Bartłomieja I (ogłoszenie wspólnej deklaracji podsumowującej dotychczasowe dokonania na drodze dialogu ekumenicznego);
  • 29 VI – List do kobiet w związku ze zbliżającą się IV Światową Konferencją poświęconą Kobiecie (Pekin, 4 – 15 IX);
  • 30 VI – 3 VII – podróż na Słowację (kanonizacja trzech męczenników z Koszyc, m.in. ks. Melchiora Grodzieckiego; hołd złożony męczennikom protestanckim)
  • 9 – 10 IX – spotkanie z młodzieżą Europy w Loreto;
  • 14 – 20 IX – podróż do Afryki: do Kamerunu, RPA i Kenii (14 IX – ogłoszenie adhortacji apostolskiej „Ecclesia in Africa„);
  • 4 – 9 X – podróż do USA (5 X – przemówienie na forum ONZ).

Rok osiemnasty

(16 X 1995 – 15 X 1996)

 

  • 17 X 1995 – spotkanie z biskupami b. Jugosławii;
  • 12 XI – list apostolski na 400-lecie Unii Brzeskiej.
  • 26 XI – 14 XII – Zgromadzenie Specjalne Synodu Biskupów poświęcone Libanowi;
  • 1 I 1996 – XXIX Światowy Dzień Pokoju, orędzie: „Zapewnijmy dzieciom przyszłość w pokoju”;
  • 21 I – wizyta w schronisku dla ubogich „Donum Mariae„;
  • 5 – 12 II – podróż do Ameryki Środkowej: do Gwatemali, Nikaragui, Salwadoru i Wenezueli;
  • 22 II – konstytucja apostolska „Niversi Dominici gregis” o wakacie Stolicy Apostolskiej i wyborze Biskupa Rzymu;
  • 25 III – adhortacja apostolska „Vita consecrata” o życiu konsekrowanym;
  • 14 IV – podróż do Tunezji;
  • 15 IV – audiencja dla głównego rabina Rzymu prof. Elio Toaffa;
  • 18 IV – list apostolski na 350-lecie Unii Użhorodzkiej;
  • 17 – 19 V – podróż do Słowenii;
  • 15 VI – nawiązanie stosunków dyplomatycznych pomiędzy Watykanem i Tadżykistanem;
  • 21 – 23 VI – podróż do RFN (beatyfikacja ks. Bernarda Lichtenberga i ks. Karola Leisnera, męczenników II wojny);
  • 6 – 7 VII – rzymskie obchody 400-lecia Unii Brzeskiej;
  • 6 – 7 IX – podróż na Węgry;
  • 19 – 23 IX – podróż do Francji;
  • 6 – 15 X – pobyt w poliklinice Gemelli.

Rok dziewiętnasty

(16 X 1996 – 15 X 1997)

 

  • 22 X 1996 – przesłanie do członków Papieskiej Akademii Nauk: „Magisterium Kościoła wobec ewolucji”;
  • 27 X – rzymskie obchody 350-lecia Unii Użhorodzkiej;
  • 7 – 10 XI – obchody 50. rocznicy święceń kapłańskich Jana Pawła II (z udziałem ok. 1500 kapłanów wyświęconych w 1946 r.);
  • 13 XI – wizyta w rzymskiej siedzibie FAO;
  • 15 XI – prezentacja książki Jana Pawła II „Dar i tajemnica”;
  • 19 XI – audiencja dla prezydenta Kuby Fidela Castro;
  • 24 XI – beatyfikacja dwóch austriackich męczenników II wojny: ks. Ottona Neururera i ks. Jakuba Gappa;
  • 3 – 5 XII – wizyta w Watykanie anglikańskiego arcybiskupa Canterbury George’a Careya (nabożeństwo ekumeniczne; ogłoszenie wspólnej deklaracji na temat dialogu);
  • 10 – 13 XII – wizyta w Watykanie patriarchy Ormian Karekina I Sarkissiana (ogłoszenie wspólnej deklaracji);
  • 25 XII – list do mieszkańców Rzymu („Z Ewangelią w życie”), dostarczony wszystkim rzymskim rodzinom;
  • 1 I 1997 – XXX Światowy Dzień Pokoju, orędzie: „Przebacz, a zaznasz pokoju”;
  • 23 – 25 I – wizyta w Watykanie ormiańskiego katolikosa Cylicji Arama I Keshishiana (ogłoszenie wspólnej deklaracji);
  • 2 II – I Dzień Życia Konsekrowanego;
  • 3 II – audiencja dla premiera Izraela Benjamina Netanjahu.
  • 4 III – list do sekretarza generalnego ONZ w związku z sytuacją w Zairze;
  • 30 III – inauguracja „strony” Stolicy Apostolskiej w Internecie;
  • 7 IV – audiencja dla prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego;
  • 12 – 13 IV – podróż do Bośni i Hercegowiny;
  • 25 – 27 IV – podróż do Czech;
  • 4 V – beatyfikacja cygańskiego męczennika Zefiryna Giméneza Malla;
  • 10 – 11 V – podróż do Libanu (10 V – ogłoszenie adhortacji apostolskiej „Nowa nadzieja dla Libanu”);
  • 31 V – 10 VI – podróż do Polski (Wrocław, Legnica, Gorzów Wielkopolski, Gniezno, Poznań, Kalisz, Częstochowa, Zakopane, Ludźmierz, Kraków, Dukla, Krosno; Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny we Wrocławiu; milenium śmierci św. Wojciecha – spotkanie z 7 prezydentami państw Europy Środkowo-wschodniej; kanonizacja bł. królowej Jadwigi i bł. Jana z Dukli, beatyfikacja m. Bernardyny Jabłońskiej i m. Marii Karłowskiej);
  • 17 VII – list do prezydenta Rosji w sprawie projektu ustawy o wolności religijnej dyskryminującej katolików;
  • 21 – 24 VIII – podróż do Francji (Światowy Dzień Młodzieży w Paryżu; beatyfikacja Fryderyka Ozanama, świeckiego działacza katolickiego);
  • 2 – 6 X – podróż do Brazylii (Światowe Spotkanie Rodzin).

Rok dwudziesty

(16 X 1997 – 15 X 1998)

 

  • 19 X 1997- list apostolski „Divini amoris scientia” z okazji ogłoszenia św. Teresy od Dzieciątka Jezus Doktorem Kościoła;
  • 31 X – 2 XI – watykańskie sympozjum nt.: „Korzenie antyjudaizmu w środowisku chrześcijańskim”;
  • 9 XI – beatyfikacja węgierskiego biskupa Vilmosa Apora, zamordowanego przez żołnierzy Armii Czerwonej;
  • 10 XI – porozumienie pomiędzy Stolicą Apostolską a Izraelem w sprawie osobowości prawnej Kościoła katolickiego w tym kraju;
  • 16 XI – 12 XII – Specjalne Zgromadzenie Synodu Biskupów poświęcone Ameryce;
  • 1 I 1998 – XXXI Światowy Dzień Pokoju, orędzie: „Sprawiedliwość każdego człowieka źródłem pokoju dla wszystkich”;
  • 3 I – wizyta na terenach dotkniętych trzęsieniem ziemi (m.in. w Asyżu);
  • 11 I – list do biskupów niemieckich w sprawie kościelnych poradni rodzinnych;
  • 21 – 26 I – podróż na Kubę;
  • 21 II – konsystorz, na którym kapelusze kardynalskie otrzymali m.in.: abp Adam Kozłowiecki, polski misjonarz w Zambii oraz dwaj kardynałowie mianowani „in pectore” (w tajemnicy”);
  • 23 II – ratyfikacja konkordatu pomiędzy Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską;
  • 15 III – beatyfikacja bułgarskiego biskupa Wincentego Eugeniusza Bosiłkowa, uwięzionego i zamordowanego przez komunistów;
  • 16 III – dokument Komisji ds. Kontaktów Religijnych z Judaizmem „Pamiętamy: Refleksje nad Szoa”;
  • 19 III – święcenia biskupie ks. Stanisława Dziwisza, osobistego sekretarza Ojca Świętego;
  • 21 – 23 III – podróż do Nigerii;
  • 25 III – wymiana dokumentów ratyfikacyjnych Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską;
  • 19 IV – 14 V – Specjalne Zgromadzenie Biskupów poświęcone Azji;
  • 30 – 31 V – Światowe spotkanie ruchów kościelnych w Rzymie;
  • 31 V – list apostolski „Dies Domini” o świętowaniu niedzieli;
  • 12 VI – audiencja dla przewodniczącego Autonomii Palestyńskiej Jasera Arafata;
  • 19 – 21 VI – podróż do Austrii (beatyfikacja m.in. s. Restituty Kafki, męczennicy II wojny);
  • 1 VII – list apostolski „Ad tuendam fidem” o obowiązku przyjęcia przez wierzących prawd dotyczących wiary i moralności;
  • 23 VII – list apostolski „Apostolos Suos” o prawnej i teologicznej naturze konferencji episkopatu;
  • 20 IX – beatyfikacja Giuseppe Toviniego, świeckiego działacza katolickiego, bankowca;
  • 2 – 4 X – podróż do Chorwacji (beatyfikacja kard. Alojzije Stepinca, komunistycznego więźnia politycznego);
  • 11 X – kanonizacja s. Teresy Benedykty od Krzyża – Edyty Stein, Żydówki i zakonnicy, filozofa, męczennicy Oświęcimia.

    Źródło :Tygodnik Powszechny cyt [w;]www.opoka.org.pl

  • Rok dwudziesty pierwszy(16.X.1998-15.X.1999)
    8 I Jan Paweł II przyjął na audiencji Premiera Włoch, Massimo D’Alema .
    22 I Wizyta duszpasterska in Mieście Meksyk  i St. Louis, USA na zamknięcie Zgromadzenia Nadzwyczajnego Synodu Biskupów poświęconego Ameryce (22-28 stycznia 1999).
    85 Podróż apostolska
    22 I Podpisanie Posynodalnej Adhortacji Apostolskiej Ecclesia in America, w Mieście Meksyk.
    11 II Pierwsza wizyta „ad limina” biskupów Laosu i Kambodży.
    11 III Jan Paweł II przyjął na audiencji Prezydenta Iranu, Seyyed Mohammada Khatamiego .
    1 IV Wojna w Kosowie: Abp Tauran , Sekretarz ds. Relacji z Państwami podczas specjalnej misji w Belgradzie, przedstawił osobiste Przesłanie Papieża do Prezydenta Federalnej Republiki Jugosławii, Milosevicia . 18 kwietnia, Ojciec Święty wysłał także Przesłanie do Patriarchy Moskwy, jego świątobliwości Aleksego II , zmierzającego do Belgradu.
    4 IV Jan Paweł II ponowił swój apel o pokój w Kosowie w przesłaniu wielkanocnym  Urbi et Orbi
    4 IV List do artystów opublikowany  23 kwietnia 1999 .
    26 IV Jan Paweł II przyjął na audiencji Ministra Spraw Zagr. Izraela, Ariela Sharona .
    2 V Beatyfikacja Padre Pio z Pietrelciny na placu św. Piotra –Homilia  Przy końcu ceremonii Papież  przewieziony został helikopterem na plac przed bazyliką laterańską, aby odmówić Regina Caeli  z wiernymi, którzy ze względu na ogromną liczbę pielgrzymów nie mogli dostać się na plac św. Piotra.
    7 V Wizyta duszpasterska in Rumunii (7-9 maja 1999 ).
    86 Podróż apostolska
    8 V W Bukareszcie Ojciec Święty spotkał się z Jego Świątobliwością Teoktystem, patriarchą Rumuńskiego Kościoła prawosławnego oraz Świętym Synodem. Przy końcu spotkania Papież i Patriarcha podpisali wspólną deklarację na temat pokoju w Kosowie.
    10 V Jan Paweł II przyjął na audiencji prof. Ibrahima Rugovę.
    12 V Dokument Dar Autorytetu, stworzony przez wspólną międzynarodową komisję anglikańsko-rzymskokatolicką, ARCIC.
    3 VI Uroczystość Bożego Ciała i dzień modlitwy o pokój na Bałkanach.
    5 VI Wizyta duszpasterska w Polsce (5-17 czerwca 1999).
    87 Podróż apostolska: serwis pielgrzymki
    29 VI List na temat pielgrzymowania do miejsc związanych z historią zbawienia
    29 VI Przesłanie do Karekina I , Najwyższego Patriarchy i Katolikosa Ormian, poważnie chorego. Patriarcha zmarł tego samego popołudnia. Wizyta Jana Pawła II w Armenii, przewidziana na 2-4 lipca 1999 została przełożona.
    9 IX Jan Paweł II wysyła Przesłanie do biskupów Timoru Wschodniego, w którym wyraża swoją jedność z tymi, którzy doświadczają przekleństwa wojny domowej.
    19 IX Wizyta duszpasterska w Słowenii (19 września 1999 ).
    88 Podróż apostolska
    30 IX Inauguracja odnowionej fasady bazyliki św. Piotra.
    1 X Drugie Zgromadzenie Nadzwyczajne Europejskiego Synodu Biskupów, na temat: „Iesus Christus vivens in Ecclesia sua, fons spei pro Europa” (1-23 października 1999 ).
    Biuletyn
    1 X List Apostolski Motu Proprio Spes Aedificandi – ogłaszający św. Brygidę Szwedzką, św. Katarzynę ze Sieny i św. Teresę Benedyktę od Krzyża współpatronkami Europy.
    1 X  z okazji międzynarodowego roku Osób Starszych, ogłoszonego przez ONZ, wydany 26 października 1999 .
    19 X Oficjalna wizyta Prezydenta Włoch, Carlo Azeglio Campiego .
    28 X Zamknięcie na placu św. Piotra Zgromadzenia międzyreligijnego „Na progu III tysiąclecia: współpraca między różnymi religiami”
    31 X Przed odmówieniem modlitwy Anioł Pański Angelus  Papież wyraził podziękowanie za podpisanie tego dnia w Augsburgu (Niemcy) Wspólnej Deklaracji o Doktrynie usprawiedliwienia przez Kościół Katolicki i Światową Luterańską Federację Kościołów.
    5 XI Wizyta duszpasterska w New Delhi na zakończenie Zgromadzenia Nadzwyczajnego Synodu Biskupów poświęconego. Azji oraz w Gruzji (5-9 listopada 1999 ).
    89 Podróż apostolska
    6 XI Podpisanie w katedrze pw. Najświętszego Serca w New Delhi – posynodalnej Adhortacji Apostolskiej Ecclesia in Asia
    14 XI Inauguracja ukończonej niedawno mozaiki i odrestaurowanej kaplicy Redemptoris Mater, znajdującej się wewnątrz Pałacu Apostolskiego w Watykanie.
    24 XII Początek Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 : Otwarcie Drzwi Świętych Bazyliki św. Piotra – Homilia
    25 XII Otwarcie Drzwi świętych Bazyliki św. Jana na Lateranie Homilia
    31 XII Światowy przekaz telewizyjny przesłania Ojca Świętego i błogosławieństwa Urbi et Orbi na rok 2000.
    Rok dwudziesty drugi                   (16,X.1999-15,X.2000)
    1 I Otwarcie Drzwi świętych Bazyliki Santa Maria Maggiore – Homilia
    2 I Jubileusz dzieci Pod koniec uroczystości Papieżowi przyznano Międzynarodową Nagrodę Pokojową im. Jana XXIII dla organizacji pozarządowych: „ATD – Aide a toute detresse – Quart Monde”.
    18 I Otwarcie Drzwi świętych bazyliki patriarchalnej św. Pawła poza murami i ekumeniczna celebracja z przedstawicielami różnych kościołów i wspólnot kościelnych z okazji rozpoczęcia Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan
    7 II Inauguracja nowego wejścia do Muzeów Watykańskich.
    15 II Jan Paweł II przyjął na audiencji Prezydenta Autonomii Palestyńskiej, Yassera Arafata i delegację palestyńską, z okazji podpisania Umowy podstawowej pomiędzy Stolicą Apostolską a OWP.
    22 II W auli Pawła VI,  Wspomnienie Abrahama, „Naszego ojca w wierze”, będące pierwszym gestem pielgrzymki do miejsc związanych z historią zbawienia – Homilia
    24 II Pielgrzymka jubileuszowa na Górę Synaj (24-26  lutego 2000).
    90 Podróż apostolska
    4 III Wizyta Prezydenta Korei, Kim Dae-junga.
    12 III Dzień pokutny roku jubileuszowego 2000 obchodzony w bazylice św. Piotra – Homili– por. Dokument Pamięć i pojednanie: Kościół wobec win przeszłości   , przygotowany przez Międzynarodową Komisję Teologiczną. (7 marca 2000 ).
    20 III Pielgrzymka jubileuszowa do Ziemi Świętej (20-26 marca 2000).
    Podróż apostolska 91

    30 IV Pierwsza Kanonizacja w Roku Jubileuszowym: Papież kanonizował bł. Faustynę Kowalską (1905-1938), dziewicę ze zgromadzeia Sióstr NMP Miłosierdzia.
    1 V Celebracja Jubileuszu pracowników w Tor Vergata pod Rzymem
    7 V Ekumeniczne Wspomnienie Świadków Wiary w XX wieku, w Koloseum rzymskim – Homilia
    12 V Wizyta apostolska w Fatimie (12-13 maja 2000 ).
    Podróż apostolska 92

    13 V Przy końcu fatimskiej uroczystości beatyfikacji Francesco i Giacinty Marto, Kard. Angelo Sodano zapowiedział ogłoszenie „trzeciej części” tajemnicy fatimskiej. Przesłanie fatimskie  zostało ujawnione w całości 26 czerwca 2000.
    18 V Uroczystość Jubileuszu Kapłanów i Msza święta z okazji 80 urodzin Ojca świętego Jana Pawła II – Homilia
    21 V Kanonizacja 27 błogosławionych, m.in. 25 męczenników meksykańskich
    5 VI Jan Paweł II przyjął na audiencji Prezydenta Federacji Rosyjskiej, Władimira Putina .
    13 VI Jan Paweł II wyraził swoje zadowolenie z ułaskawienia udzielonego Ali Agcy przez Prezydenta Włoch podczas ówczesnego Roku Jubileuszowego.
    15 VI Jan Paweł II zjadł posiłek z 200 biednymi i bezdomnymi podczas obchodów Jubileuszu.
    18 VI-25 VI Uroczystość 43. Międzynarodowego Kongresu Eucharystycznego obchodzonego w Rzymie z okazji Jubileuszu – Homilia(Otwarcie, 18 czerwca 2000 ) – Homilia (Statio Orbis, Zamknięcie, 25 czerwca 2000 )
    24 VI Przesłanie z okazji Jubileuszu do więźniów.
    9 VII Odwiedziny w rzymskim więzieniu Regina Coeli –
    15 -20 VIII Uroczystość 15. Światowego Dnia Młodzieży: w obozie Tor Vergata (pod Rzymem) obecne były ponad 2 miliony młodzieży.
    Światowy Dzień Młodzieży

    3 IX Beatyfikacja 5 Sług Bożych, m.in. papieży Piusa IX i Jana XXIII –
    5 IX DeklaracjaDominus Iesus o jedyności i zbawczej powszechności Jezusa Chrystusa i Kościoła, przygotowanej przez Kongregację Nauki Wiary (podpisana 6 sierpnia 2000 ).  Konferencja prasowa prezentująca deklarację Dominus Iesus : Kard. Joseph Ratzinger ; Mons. Tarcisio Bertone; Mons. Fernando Ocáriz ; Rev. Angelo Amato , S.D.B
    1 X Kanonizacja 123 błogosławionych, m.in. 120 męczenników chińskich – Homilia
    8 X Jubileusz biskupów : na placu św. Piotra, Papież razem z biskupami odmówił NMP przed statuą Matki Boskiej Fatimskiej – Homilia
    14-15 X Jubileusz rodzin – Homilia (15 2000 października)
    17 X Wizyta J.W. Królowej Elżbiety II angielskiej i J.W. Księcia Filipa , Księcia Edynburga.
    31 X List Apostolski Motu ProprioE sancti Thomae Mori proklamujący św. Tomasza More’a patronem mężów stanu i polityków z okazji Jubileuszu przywódców państwowych i polityków (4 – 5 listopada 2000).
    8 XI Jego Świątobliwość Karekin II , Katolikos Wszystkich Ormian odwiedza Ojca św. i Kościół rzymski. Podpisanie wspólnego komunikatu (8 – 11 listopada 2000 ) – Homilia (10 2000 listopada)
    24-25 XII Uroczystość Bożego Narodzenia w Roku Wielkiego Jubileuszu. Ojciec św. odprawił Pasterkę – Homilia i wydał tradycyjne Orędzie Urbi et Orbi
    Rok dwudziesty trzeci                    (16,X.2000-15,X.2001)
    6 I Zamknięcie Drzwi świętych w bazylice św. Piotra – Homilia odśpiewanie Te Deum po zamknięciu Wielkiego Jubileuszu Roku 2000. Podpisanie Listu apostolskiego Novo millennio ineunte
    25 I Celebracja ekumeniczna w Bazylice św. Pawła za murami, na zakończenie Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan
    18 II Nabożeństwo w rycie ormiańskim sprawowane w bazylice św. Piotra, dla uczczenia 1700-nej rocznicy chrztu narodu ormiańskiego Homilia. Z tej okazji 2 lutego 2001 Ojciec św. podpisał List Apostolski
    21 II ósmy konsystorz Jana Pawła II, podczas którego kreowano 42 nowych kardynałów oraz ogłoszono 2 kardynałów in pectore since 1998 – Homilia (21 lutego 2001) Homilia (22 lutego 2001)
    22 II Nowa Ustawa Zasadnicza Państwa Watykańskiego wchodzi w życie (podpisana przez Ojca św. 26 listopada 2000).
    11 III Beatyfikacja 233 Sług Bożych, męczenników hiszpańskich z lat 1936 do 1939 – Homilia
    4 V Pielgrzymka Jubileuszowa do Grecji, Syrii i na Maltę śladami św. Pawła Apostoła (4-9 maja 2001).
    Podróż apostolska 93

    21V Szóste zgromadzenie plenarne Kolegium Kardynalskiego (Konsystorz nadzwyczajny), zwołany przez Papieża w celu refleksji nad perspektywami Kościoła w III tysiącleciu, w świetle Novo millennio ineunte (21-23 maja 2001).

    23 VI Wizyta duszpasterska na Ukrainie (23-27 czerwca 2001).
    Podróż apostolska94
    1 VIII 1.000-czna Audiencja generalna podczas pontyfikatu Jana Pawła II.
    22 IX Wizyta duszpasterska in Kazachstanie i Podróż Apostolska do Armenii z okazji 1700 lat chrześcijaństwa w tym kraju (22-27 września 2001)
    Podróż apostolska 95

    30 IX X Zwyczajne Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów, na temat: „Biskup: Sługa Ewangelii Jezusa Chrystusa Nadziei świata” (30 września-27 października 2001).
    Biuletyn
    20 X Pierwsza Beatyfikacja pary małżeńskiej: Luigi’ego Beltrame Quattrocchi i Marii Corsini.

    24 X Przesłanie dla Międzynarodowego Spotkania „Matteo Ricci: o dialog między Chinami a Zachodem”, dla uczczenia czterechsetlecia przybycia do Pekinu misjonarza i naukowca jezuity – Matteo Ricciego
    18 XI W związku z atakami terrorystycznymi z 11 września (USA) oraz wojną w Afganistanie, Papież przed odmówieniem modlitwy „Anioł Pański” zachęcił katolików do przeżycia dnia postu w intencji o pokój (14 grudnia 2001) i zaprosił przywódców religii świata do udziału w Dniu modlitwy o pokój na świecie w Asyżu (24 stycznia 2002) .
    22 XI Promulgacja Posynodalnej Adhortacji Apostolskiej Ecclesia in Oceania. Po podpisaniu dokumentu, Papież przesłał tekst emailem wszystkim diecezjom w Oceanii. 
    13 XII Spotkanie Papieża z biskupami z Ziemi Świętej, na temat „Pokój w Ziemi Świętej i przyszłość chrześcijan”
    16 XII 300-tna wizyta duszpasterska Jana Pawła II w parafii diecezji rzymskiej (w sumie było ich 334).

    Rok dwudziesty czwarty                 (16.X,2001-15.X.2002)
    18 I Kapłańskie stowarzyszenie św. Jana Marii Vianney’a z Campos w Brazylii powraca do pełnej wspólnoty z Kościołem i zostaje uznane za Administraturę Apostolską. Papież zgadza się na korzystanie z rytu rzymskiego i dyscypliny liturgicznej św. Piusa V
    24 I Dzień modlitw o pokój w świecie, Asyż, z udziałem członków Kościołów i wspólnot kościelnych, a także przedstawicieli innych religii.
    Dokumentacja
    11 II Utworzenie prowincji kościelnej i podniesienie do rangi diecezji 4 administatur apostolskich w Federacji Rosyjskiej.
    11 III Papież Jan Paweł II przyjął na audiencji Delegację Greckiego Kościoła prawosławnego, pod przewodnictwem Metropolity Attikis, Pantelejmona.
    7 IV Dzień modlitw o pokój w Ziemi Świętej, wyznaczony przez Jana Pawła II w Niedzielę Bożego Miłosierdzia, w czasie oblężenia Bazyliki Narodzenia Pańskiego w Betlejem.
    15 kwietnia Papież przeprowadził rozmowę telefoniczną z franciszkanami z Bazyliki Narodzenia Pańskiego, wyrażając swoją solidarność z nimi i dziękując im za ich „chrześcijańskie świadectwo”.
    1 maja Ojciec święty wysłał kard. Rogera Etchegaraya ze specjalną misją do Jerozolimy.
    7 IV List Apostolski Motu Proprio Misericordia Dei o pewnych aspektach sprawowania sakramentu pokuty.
    22 V Wizyta apostolska w Azerbejdżanie i Bułgarii (22-26 maja 2002).
    96 podróż apostolska
    16 VI Kanonizacja bł. ojca Pio z Pietrelciny.
    23 VII Wizyta apostolska w Toronto z okazji XVII Światowego Dnia Młodzieży, w Gwatemali i Meksyku (23 July – 2 sierpnia 2002).
    97 podróż apostolska
    16 VIII Wizyta apostolska w Polsce z okazji poświęcenia Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie-Łagiewnikach (16-19 sierpnia 2002).
    98 podróż apostolska
    4 X Ekumeniczna celebracja nieszporów w bazylice watykańskiej, z okazji VII stulecia urodzin św. Brygidy Szwedzkiej, współpatronki Europy.
    6 X Kanonizacja bł. Josemaría Escrivy de Balaguera.
    7 X Jan Paweł II spotkał się z Jego Świątobliwością Teoktystem, Prawosławnym patriarchą Rumunii, który złożył wizytę Kościołowi rzymskiemu i Papieżowi. W trakcie spotkania obydwaj wygłosili przemówienia i podpisali wspólną deklarację. (7-13 października 2002).
    16 X List apostolski Rosarium Virginis Mariae o Różańcu świętym.
    Papież wprowadził „tajemnice światła” i ogłosił Rok Różańca (październik 2002 – październik 2003). Początek 25. roku pontyfikatu.
    31 X Papieżowi Janowi Pawłowi II przyznano honorowe obywatelstwo Rzymu.
    14 XI Wizyta w Parlamencie włoskim, podczas sesji otwartej w Pałacu Montecitorio w Rzymie.

    Rok dwudziesty piąty                             (16.X.2002-15.2003)

    25 I Połączenie telewizyjne z Manilą (Filipiny) z okazji IV Światowego Spotkania Rodzin.
    5 III Z okazji Środy Popielcowej, dzień postu w intencji pokoju, zwłaszcza na Bliskim Wschodzie.
    W następujących tygodniach Papież spotkał się z wieloma przywódcami i wygłosił pełne nacisku apele, aby uniknąć niebezpieczeństwa wojny w Iraku.
    Ojciec św. wyznaczył kard. Rogera Etchegaraya jako swojego Specjalnego wysłannika do władz irackich (10 lutego) oraz kard. Pio Laghi jako wysłannika do Prezydenta USA w Waszyngtonie (1 marca).
    6 III Prezentacja „Tryptyku Rzymskiego”, poematu Papieża Jana Pawła II.
    17 IV Encyklika Ecclesia de Eucharistia – o Eucharystii i jej związku z Kościołem.
    3 V Wizyta apostolska w Hiszpanii (3-4 maja 2003).
    99 podróż apostolska
    17 V Papież otrzymuje doktorat honoris causa w dziedzinie prawa kanonicznego uniwersytetu „La Sapienza” w Rzymie.
    5 VI Wizyta apostolska in Chorwacji (5-9 czerwca 2003).
    100 podróż apostolska
    22 VI Wizyta apostolska w Bośni i Hercegowinie (22 czerwca 2003).
    101 podróż apostolska
    28 VI Posynodalna Adhortacja apostolska Ecclesia in Europa.
    W kolejnych miesiącach Papież poświęcił rozważania podczas cotygodniowej modlitwy „Anioł Pański” chrześcijańskim korzeniom Europy.
    11 IX Wizyta apostolska na Słowacji (11-14 września 2003).
    102 podróż apostolska
    2 X Wizyta Dr. Rowana Douglasa Williamsa, abpa Canterbury i prymasa Wspólnoty Anglikańskiej (2-5 października 2003).
    7 X Pielgrzymka do sanktuarium Matki Boskiej Różańcowej w Pompejach, w Roku Różańca (który zakończył się 31 października 2003)
    15 X Spotkanie kolegium kardynłów nat temat doktrynalnych i duszpasterskich aspektów pontyfikatu Jana Pawła II (15-18 października 2003).
    16 X XXV rocznica pontyfikatu Jego Świątobliwości Jana Pawła II. Podpisanie i ogłoszenie posynodalnej Adhortacji apostolskiej Pastores Gregis.
    19 X Beatyfikacja Matki Teresy z Kalkuty.
    21 X Dziewiąty Konsystorz Jana Pawła II, podczas którego kreowano 31 nowych kardynałów, w tym jednego “in pectore.
    16 XI Podczas modlitwy „Anioł Pański”, Papież apeluje o pokój w Ziemi Świętej: „Ziemia Święta nie potrzebuje murów, ale mostów”
    3 XII List z okazji stulecia Motu Proprio papieża Piusa X Tra le sollecitudini, o muzyce sakralnej (22 listopada 1903).
    4 XII List apostolski Spiritus et Sponsa, z okazji 40 rocznicy konstytucji Sacrosanctum Concilium o Liturgii świętej.

    Rok  dwudziesty szósty                                     (16.X.2003-15.X.2004)

    24 III Papieżowi przyznano Międzynarodową Nagrodę Karola Wielkiego, która jest prestiżową nagrodą przyznawaną corocznie przez miasto of Aachen w Niemczech – w uznaniu dla osobistego zaanażowania Papieża, jak również Stolicy Apostolskiej, na rzecz jedności pomiędzy narodami Europy w oparciu o wartości zakorzenione we wspólnej naturze ludzkiej, skutecznie promowane przez chrześcijaństwo.
    18 V Publikacja książki Jana Pawła II, Wstańcie, chodźmy.
    5 VI Wizyta apostolska w Bernie z okazji Krajowego Spotkania Młodych Katolików Szwajcarii (5-6 czerwca 2004).
    103 podróż apostolska
    29 VI Ojciec święty przyjął na audiencji Jego Świątobliwość Bartłomieja I, ekumenicznego patriarchę Konstantynopola. Podpisanie wspólnej deklaracji (28 June – 2 lipca 2004).
    14 VIII Pielgrzymka do Lourdes (Francja) z okazji 150. rocznicy ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu (14-15 sierpnia 2004).
    104 podróż apostolska
    28 VIII Przekazanie przez delegację Stolicy Apostolskiej Ikony Matki Boskiej Kazańskiej patriarsze Aleksiejowi II, jako daru od Ojca Świętego dla Rosyjskiej Cerkwii Prawosławnej i narodu rosyjskiego.
    7 X List apostolski Mane nobiscum Domine z okazji Roku Eucharystii (październik 2004 – październik 2005).
    17 X Otwarcie Roku Eucharystii, poprzez łącze telewizyjne z Guadalajara (Meksyk), gdzie odbywały się uroczystości związane z 48. Międzynarodowym Kongresem Eucharystycznym.
    4 XI Papież przyjął na audiencji Ayada Allawi’ego, premiera Tymczasowego Rządu Irackiego.
    27 XI Przekazanie Relikwii śś. Jana Chryzostoma i Grzegorza z Nazjanzu, biskupów i doktorów Kościoła, Ekumenicznemu Patriarsze Konstantynopola, Bartłomiejowi Ir

     Rok dwudziesty siódmy  ostatni                                               (16.X.2004-2.IV.2005)

    23 II Publikacja książki Jana Pawła II, Pamięć i tożsamość.
    2 IV Jan Paweł II zmarł o godz. 21:37, w wigilię Niedzieli Miłosierdzia Bożego.                                       ODSZEDŁ NASZ PASTERZ DO DOMU OJCA….


    źródło : Polish Bishops Conference [w:]opoka.org.pl


NASTĘPCY ŚWIĘTEGO PAPIEŻA JANA PAWŁA II

OJCIEC ŚWIĘTY BENEDYKT XVI

 

 

 

 

   

 

 

Odpowiedzialny za czystość wiary katolickiej niemiecki hierarcha bywał nazywany „pancernym kardynałem”, choć jest człowiekiem dialogu, wielkiej otwartości, prostoty i pokory. Mówiąc o działalności Kongregacji, zawsze podkreślał kolegialny tryb jej pracy. Zaliczając się do ścisłego grona najwybitniejszych współczesnych teologów, kardynał często mówił, że jest najzwyklejszym chrześcijaninem i chce bronić pokornej wiary zwykłych ludzi przed wyniosłością teologów. Raziła go wiara „przecedzona”, jaką często spotyka się w środowiskach intelektualnych. O wierze pisał i mówił językiem prostym i klarownym, ujawniając zawsze fascynację Kościołem i tradycją.

Słynne jest powiedzenia Ratzingera, że „to jest Jego – czyli Chrystusa – Kościół, a nie poletko doświadczalne teologów”. Teologowie mają być „współpracownikami prawdy”. Teologia niemieckiego kardynała jest bliska życiu, mocno osadzona w kontekście rzeczywistych pytań i problemów egzystencjalnych.

Urodził się 16 kwietnia 1927 r. w Marktl, w diecezji pasawskiej, w głęboko katolickiej rodzinie bawarskiej. Ojciec był bardzo pobożny, wymagający i sprawiedliwy; religijność matki była ciepła, serdeczna i jasna – wspomina kardynał. Wcześnie odkrył w sobie powołanie pedagogiczne, chciał przekazywać wiedzę, uczyć, pisać. Jako student seminarium niemal automatycznie został wcielony do Hitlerjugend, choć absolutnie się z tą organizacją nie utożsamiał. W 1943 r. skierowano go do służby w obronie przeciwlotniczej. Pod koniec wojny dostał się do niewoli i z amerykańskiego obozu jenieckiego został zwolniony w lipcu 1945 r. Po święceniach 29 czerwca 1951 r. pracował jako wikary i katecheta w Monachium. Co niedzielę mówił kazania dla dzieci (być może tu zrodziła się prostota i jasność jego teologicznego języka), które cieszyły się wielką popularnością i gromadziły coraz więcej dzieci i dorosłych. Prowadził też duszpasterstwo młodzieży. Na pogrzeby jeździł przez miasto na rowerze.

Rok później podjął pracę w seminarium duchownym, rozpoczynając tym samym swoją drogę naukową. Ze względu na odwagę w badaniach, krytyczne opinie i nowoczesne podejście do teologii miał poważne problemy z habilitacją, którą jednak w końcu obronił. Był profesorem teologii na uniwersytetach w Monachium, Bonn, Münster, Tybindze i Ratyzbonie. Studentów fascynował dynamiką wykładu, świeżością języka i egzystencjalnym podejściem do wiary. Jako teologiczny doradca kardynała Josepha Fringsa z Kolonii uczestniczył w Soborze Watykańskim II. To między innymi dzięki jego radom i interwencjom – zgłaszanym ustami kard. Fringsa – Vaticanum II nie było tylko zatwierdzaniem gotowych schematów, ale żywą dyskusją i wspólną drogą do odnowy Kościoła. Później kard. Ratzinger wielokrotnie zwracał uwagę, że w wielu wypadkach Sobór został zideologizowany, a cała posoborowa „rewolucja” wymaga oczyszczenia i ciągłego wprowadzania w życie, by odnowa nie dokonała się tylko na szczycie.

24 marca 1977 r. otrzymał nominację na arcybiskupa Monachium i Fryzyngi. „Miałem wówczas 50 lat, znalazłem swoją wizję teologiczną i mógłbym stworzyć dzieło, którym wniósłbym swój wkład do teologii” – wspominał związane z nominacją rozterki. Był bardzo przywiązany do pracy pedagogicznej i miał poważne kłopoty ze zdrowiem. Nominację jednak przyjął i 28 maja tegoż roku przyjął sakrę w katedrze monachijskiej. „W Monachium nie chowałem się przed konfliktami – mówił kard. Ratzinger – bierność bowiem jest najgorszą formą sprawowania urzędu”.

Kardynał Ratzinger (1988)

W tym samym roku podczas Synodu Biskupów poznał kard. Karola Wojtyłę. Właściwa znajomość – mówi później kardynał – zaczęła się jednak na konklawe w

1978 r. 25 listopada 1981 r. Jan Paweł II powołał go na prefekta Kongregacji Nauki Wiary. Niektórzy mówią, że od tego momentu pojawił się „drugi” Ratzinger. Otwarty, postępowy, a nawet liberalny teolog zmienił się w konserwatywnego strażnika doktryny. Sam kardynał uważał jednak, że nieprzerwanie realizował swoje postanowienie wierności Chrystusowi i wierze katolickiej. Pytany, czy chciałby coś wymazać z historii swojej pracy, mówi, że nic takiego nie widzi, choć przyznaje, że czasami reagował zbyt ostro i obcesowo, i dziś wiele spraw rozwiązałby inaczej. Lękał się nowych wyzwań i problemów, które pojawiają się zwłaszcza wskutek postępu techniki np. w medycynie. Zarazem pracę Kongregacji widział nie jako osądzanie i potępianie, lecz jako wspólne szukanie odpowiedzi, pomaganie tym, którzy pytają, którzy mają wątpliwości, czy są wierni nauce chrześcijańskiej.

Oskarżany o czarnowidztwo i katastrofizm odpowiadał, że jasno widzi różne zagrożenia obecne we współczesnym świecie, ma jednak w sobie mocną chrześcijańską nadzieję, opartą na wierze w moc i Opatrzność Bożą. Nadzieję dla Kościoła widzi w nowych ruchach, w których podziwia dynamizm, żywą wiarę i misjonarski zapał. „Wyłania się z nich nowe pokolenie Kościoła, na które patrzę z wielką nadzieją. To cud, że Duch Święty okazał się jeszcze raz silniejszy od wszelkich naszych programów”.

„Niczego nie żałuję – stwierdzał – i mam nadzieję, że dokonałem czegoś sensownego, choć wyobrażałem sobie moje życie inaczej. Wiem, że mogę zrobić tylko cząstkę”.

Przeszkadzał mu nadmiar pracy. Udzielał się w pięciu kongregacjach, dwóch radach i jednej komisji. Równocześnie chciał pozostać zwykłym człowiekiem i nie zaniechać osobistych kontaktów ludzkich. Był wyrozumiały nawet dla ludzkich przywar, takich jak pęd do kariery, który – jak mówi – jest normalny także w Watykanie. W Stolicy Apostolskiej chciałby zredukować poziom biurokracji, choć uważa, że – biorąc pod uwagę cały Kościół powszechny – administracja watykańska jest stosunkowo niewielka.

O Janie Pawle II mawiał: „Od razu poczułem do niego sympatię. Połączyła nas przede wszystkim wolna od wszelkiego komplikowania bezpośredniość i otwartość, a także emanująca zeń serdeczność”. Spotykał się z Papieżem na cotygodniowej audiencji, podczas której relacjonował prace Kongregacji. Często też brał udział we wspólnych dyskusjach. Razem opracowywali wiele dokumentów. Mówili po niemiecku.

Na bezludną wyspę zabrałby koniecznie Biblię i „Wyznania” św. Augustyna. Właśnie św. Augustyn jest dla niego wzorem, ponieważ „choć bardzo tęsknił za medytacją, za pracą duchową, to jednak cały się poświęcił codziennym drobiazgom i chciał żyć dla ludzi”. Ulubionymi pisarzami Ratzingera są Dostojewski i Herman Hesse, a zwłaszcza jego powieść „Wilk stepowy”. Poza tym jest miłośnikiem muzyki, kocha Mozarta. Sam grywa na fortepianie. W młodości pisywał także wiersze. Wśród tematów teologicznych stałe jego zainteresowanie budzi Kościół i liturgia. Jest autorem bardzo wielu dzieł, z których największą popularność zdobyły „Wprowadzenie w chrześcijaństwo”, „Raport o stanie wiary” oraz „Sól ziemi”.

 Kardynał Joseph Ratzinger 19 kwietnia 2005 r. został nowym papieżem i przybrał imię Benedykt XVI. Wyniki głosowania, którego dokonało 115 kardynałów, zgromadzonych na konklawe w Kaplicy Sykstyńskiej, ogłosił światu z balkonu Bazyliki św. Piotra kardynał-protodiakon Jorge Arturo Medina Estévez. Wybór potwierdziły dzwony Bazyliki św. Piotra.

O godz. 18.50 kardynał wypowiedział łacińskie słowa: „Annuntio vobis gaudium magnum: habemus papam, Emminentissimum ac Reverendissimum Dominum Cardinalem, cardinelem Sanctae Catholicae Romanae Joseph Ratzinger quis imposuit sibi nomen Benedictus XVI” (Oznajmiam wam radość wielką: mamy papieża, Najczcigodniejszego i Najprzewielebniejszego Kardynała Josepha Ratzingera, który przybrał sobie imię Benedykt XVI).

 

 

Następnie licznie zgromadzonym na Placu św. Piotra wiernym i pielgrzymom ukazał się 264. następca św. Piotra, udzielając im pierwszego błogosławieństwa Urbi et Orbi. Powiedział też kilka słów: „Po wielkim Papieżu Janie Pawle II kardynałowie, wybrali mnie prostego skromnego pracownika Winnicy Pańskiej. Pociesza mnie, że Pan potrafi działać także poprzez narzędzia niedoskonałe, a przede wszystkim powierzam się waszym modlitwom. W radości Zmartwychwstałego Pana, ufni w Jego ustawiczną pomoc idźmy naprzód, Pan nas wspomoże a Matka Boża będzie po naszej stronie. Dziękuję”.

Ze względu na zły stan zdrowia Ojciec Święty Benedykt XVI rezygnuje z pełnienia posługi następcy św.Piotra  decyzja ogłoszona przed południem 11.02.2913 roku w Watykanie .Zgodnie z deklaracją papież ustąpił z urzędu 28 lutego 2013 o godzinie 20:00.
http://youtu.be/JM8TZPYZI_4

Papież nie abdykuje, ponieważ dokumenty  kościelne używają w tym przypadku terminu renuntiatio (dosłownie: zrzeczenie się, można tłumaczyć także jako rezygnacja), jak np. w kanonie 332:

źródło:artykuł  na stronie www.opoka.org.pl

„Papież nie może abdykować”

Ks. Józef Naumowicz

 

Rozdział I: Biskup Rzymski i Kolegium Biskupów (330-341)

Kan. 330 – Jak z ustanowienia Pańskiego święty Piotr i pozostali Apostołowie stanowią jedno kolegium, w podobny sposób są złączeni między sobą Biskup Rzymski, następca Piotra, i biskupi, następcy Apostołów.

Art. 1 – BISKUP RZYMSKI

Kan. 331 – Biskup Kościoła Rzymskiego, w którym trwa urząd udzielony przez Pana samemu Piotrowi, pierwszemu z Apostołów, a który ma być przekazywany jego następcom, jest Głową Kolegium Biskupów, Zastępcą Chrystusa i Pasterzem całego Kościoła tutaj na ziemi. Dlatego, z racji swego urzędu, posiada on najwyższą, pełną, bezpośrednią i powszechną władzę zwyczajną w Kościele, którą może wykonywać zawsze w sposób nieskrępowany.

Kan. 332

§ 1. Pełną i najwyższą władzę w Kościele otrzymuje Biskup Rzymski przez zgodny z prawem i zaakceptowany przez niego wybór wraz z konsekracją biskupią. Stąd tę samą władzę otrzymuje od momentu przyjęcia wyboru na Papieża ten elekt, który posiada sakrę biskupią. Gdyby elekt nie miał sakry biskupiej, powinien być zaraz konsekrowany na biskupa.

§ 2. Gdyby się zdarzyło, że Biskup Rzymski zrzekłby się swego urzędu, to do ważności wymaga się, by zrzeczenie zostało dokonane w sposób wolny i było odpowiednio ujawnione; nie wymaga zaś niczyjego przyjęcia.

źródło:http://www.kodeksprawakanonicznego.pl/

                        

SEDE VACANTE

HERB SEDE VACANTE

Sede vacante (od łac. sedes vacans – „nieobsadzona stolica” lub „pusty tron”; forma sede vacante to ablativus absoloutus i znaczy: „przy nieobsadzonej stolicy”; pokr. sedis vacantia – „stan nieobsadzenia stolicy”)

Sede vacante – Kodeks prawa kanonicznego z 1983 stosuje to określenie zarówno wobec wakansu Stolicy Apostolskiej (diecezji rzymskiej – sede Romana vacante), jak i każdej innej diecezji. Sede vacante trwa do momentu objęcia diecezji przez nowego biskupa. Administrowanie jest w tym czasie ograniczone do spraw najistotniejszych, gdyż obowiązuje zasada nihil innovetur (niczego nie należy zmieniać).

Sede vacante Stolicy Apostolskiej rozpoczyna się po śmierci lub rezygnacji papieża. W tym momencie władzę w Stolicy Apostolskiej i w całym Kościele katolickim przejmuje tymczasowo Kolegium kardynalskie z dziekanem na czele. Z kolei w Watykanie administrację przejmuje kardynał kamerling, pełniąc w ten sposób funkcję tymczasowej głowy Państwa Watykańskiego. Sede vacante trwa do wyboru nowego papieża przez konklawe. W średniowieczu, a także okresach późniejszych sede vacante trwała nieraz bardzo długo, z różnych powodów. Najdłuższe jej okresy miały miejsce w latach 1241-1243, 1268-1271, 1314-1316. Reorganizacja dokonana przez Pawła VI (Romano Pontifici eligendo) przyczyniła się do usprawnienia wyboru nowego papieża.
W czasie wakatu Stolicy Apostolskiej ustaje władza rządzenia wszystkich urzędów kierowniczych Kurii Rzymskiej, niemniej wybrane urzędy zachowują lub otrzymują szczególne kompetencje:
Kolegium kardynałów – nie ma żadnej władzy wykonawczej i ustawodawczej, ma natomiast prawo wyboru nowego papieża, prawo interpretacji prawa w zakresie wyboru nowego papieża oraz prawo kolegialnego podejmowania decyzji w najwyższej i nieciepiącej zwłoki sprawach ważnych dla Kościoła, jeżeli wakuje urząd kamerlinga i penitencjarza większego wówczas ma prawo wyznaczyć pełniących obowiązki tych urzędów,

Podczas sede vacante Stolica Apostolska posługuje się herbemkardynała kamerlinga.

Herb obecnego kamerlinga, kard. TARCISIO BERTONE

Za tarczą herbową znajdują się dwa skrzyżowane klucze i rozpostarty parasol. Klucze to ewangeliczny symbol władzy danej Piotrowi przez Jezusa Chrystusa. Parasol to tzw. umbraculum, rodzaj uroczystego baldachimu, który był rozkładany nad kardynałami elektorami i po dokonanym wyborze składany u wszystkich, za wyjątkiem wybranego.
Szczegółowe zasady wakatu Stolicy Apostolskiej regulują kanony kan. 332 § 2 i 355 KPK (kan. 44, § 2 KKKW), oraz przede wszystkim konstytucja apostolska Universi Dominici Gregis.

źródło:http://www.ministranci.sandomierz.opoka.org.pl/?p=127

 

 

 

 

 

BENEDYKT XVI W POLSCE I W ŚWIECIE
http://youtu.be/31qXrK329kc

http://youtu.be/CN5kalfHNr0
http://youtu.be/FuTsZ_BNRMc
http://youtu.be/Cd5vwSQAfsk
http://youtu.be/AOg-zu72spk
http://youtu.be/0SbUbT6tFNE

NAUCZANIE  BENEDYKTA XVI:

Przemówienia i orędzia

 KONSTYTUCJE

    • Anglicanorum coetibus, Konstytucja apostolska Anglicanorum coetibus o ustanowieniu Ordynariatów Personalnych dla anglikanów przystępujących do pełnej wspólnoty z Kościołem Katolickim 4.11.2009
    • LISTY

 

Ze względu na zły stan zdrowia Ojciec Święty Benedykt XVI rezygnuje z pełnienia posługi następcy św.Piotra  decyzja ogłoszona przed południem 11.02.2913 roku w Watykanie .Zgodnie z deklaracją papież ustąpił z urzędu 28 lutego 2013 o godzinie 20:00.
http://youtu.be/JM8TZPYZI_4

Papież nie abdykuje, ponieważ dokumenty  kościelne używają w tym przypadku terminu renuntiatio (dosłownie: zrzeczenie się, można tłumaczyć także jako rezygnacja), jak np. w kanonie 332:

źródło:artykuł  na stronie www.opoka.org.pl

„Papież nie może abdykować”

Ks. Józef Naumowicz

 

Rozdział I: Biskup Rzymski i Kolegium Biskupów (330-341)

Kan. 330 – Jak z ustanowienia Pańskiego święty Piotr i pozostali Apostołowie stanowią jedno kolegium, w podobny sposób są złączeni między sobą Biskup Rzymski, następca Piotra, i biskupi, następcy Apostołów.

Art. 1 – BISKUP RZYMSKI

Kan. 331 – Biskup Kościoła Rzymskiego, w którym trwa urząd udzielony przez Pana samemu Piotrowi, pierwszemu z Apostołów, a który ma być przekazywany jego następcom, jest Głową Kolegium Biskupów, Zastępcą Chrystusa i Pasterzem całego Kościoła tutaj na ziemi. Dlatego, z racji swego urzędu, posiada on najwyższą, pełną, bezpośrednią i powszechną władzę zwyczajną w Kościele, którą może wykonywać zawsze w sposób nieskrępowany.

Kan. 332

§ 1. Pełną i najwyższą władzę w Kościele otrzymuje Biskup Rzymski przez zgodny z prawem i zaakceptowany przez niego wybór wraz z konsekracją biskupią. Stąd tę samą władzę otrzymuje od momentu przyjęcia wyboru na Papieża ten elekt, który posiada sakrę biskupią. Gdyby elekt nie miał sakry biskupiej, powinien być zaraz konsekrowany na biskupa.

§ 2. Gdyby się zdarzyło, że Biskup Rzymski zrzekłby się swego urzędu, to do ważności wymaga się, by zrzeczenie zostało dokonane w sposób wolny i było odpowiednio ujawnione; nie wymaga zaś niczyjego przyjęcia.

źródło:http://www.kodeksprawakanonicznego.pl/

                        

SEDE VACANTE

HERB SEDE VACANTE

Sede vacante (od łac. sedes vacans – „nieobsadzona stolica” lub „pusty tron”; forma sede vacante to ablativus absoloutus i znaczy: „przy nieobsadzonej stolicy”; pokr. sedis vacantia – „stan nieobsadzenia stolicy”)

Sede vacante – Kodeks prawa kanonicznego z 1983 stosuje to określenie zarówno wobec wakansu Stolicy Apostolskiej (diecezji rzymskiej – sede Romana vacante), jak i każdej innej diecezji. Sede vacante trwa do momentu objęcia diecezji przez nowego biskupa. Administrowanie jest w tym czasie ograniczone do spraw najistotniejszych, gdyż obowiązuje zasada nihil innovetur (niczego nie należy zmieniać).

Sede vacante Stolicy Apostolskiej rozpoczyna się po śmierci lub rezygnacji papieża. W tym momencie władzę w Stolicy Apostolskiej i w całym Kościele katolickim przejmuje tymczasowo Kolegium kardynalskie z dziekanem na czele. Z kolei w Watykanie administrację przejmuje kardynał kamerling, pełniąc w ten sposób funkcję tymczasowej głowy Państwa Watykańskiego. Sede vacante trwa do wyboru nowego papieża przez konklawe. W średniowieczu, a także okresach późniejszych sede vacante trwała nieraz bardzo długo, z różnych powodów. Najdłuższe jej okresy miały miejsce w latach 1241-1243, 1268-1271, 1314-1316. Reorganizacja dokonana przez Pawła VI (Romano Pontifici eligendo) przyczyniła się do usprawnienia wyboru nowego papieża.
W czasie wakatu Stolicy Apostolskiej ustaje władza rządzenia wszystkich urzędów kierowniczych Kurii Rzymskiej, niemniej wybrane urzędy zachowują lub otrzymują szczególne kompetencje:
Kolegium kardynałów – nie ma żadnej władzy wykonawczej i ustawodawczej, ma natomiast prawo wyboru nowego papieża, prawo interpretacji prawa w zakresie wyboru nowego papieża oraz prawo kolegialnego podejmowania decyzji w najwyższej i nieciepiącej zwłoki sprawach ważnych dla Kościoła, jeżeli wakuje urząd kamerlinga i penitencjarza większego wówczas ma prawo wyznaczyć pełniących obowiązki tych urzędów,

Podczas sede vacante Stolica Apostolska posługuje się herbemkardynała kamerlinga.

Herb obecnego kamerlinga, kard. TARCISIO BERTONE

Za tarczą herbową znajdują się dwa skrzyżowane klucze i rozpostarty parasol. Klucze to ewangeliczny symbol władzy danej Piotrowi przez Jezusa Chrystusa. Parasol to tzw. umbraculum, rodzaj uroczystego baldachimu, który był rozkładany nad kardynałami elektorami i po dokonanym wyborze składany u wszystkich, za wyjątkiem wybranego.
Szczegółowe zasady wakatu Stolicy Apostolskiej regulują kanony kan. 332 § 2 i 355 KPK (kan. 44, § 2 KKKW), oraz przede wszystkim konstytucja apostolska Universi Dominici Gregis.

źródło:http://www.ministranci.sandomierz.opoka.org.pl/?p=127

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

                                                                   OJCIEC ŚWIĘTY FRANCISZEK

                                                                               ŻYCIORYS

Jorge Mario Bergoglio urodził się 17 grudnia 1936 w Buenos Aires (Argentyna). Jego ojciec, Mario – imigrant włoski z okolic Turynu, był pracownikiem kolei. Jorge miał jeszcze czworo rodzeństwa.

Początkowo Jorge miał zamiar zostać chemikiem i ukończył studia na tym kierunku, jednak wkrótce, w 1958 roku wstąpił do Towarzystwa Jezusowego (jezuici), podejmując normalną formację zakonną i studia seminaryjne, zgodnie z wszechstronnym sposobem nauczania w tym zakonie – po nowicjacie w Colegio Maximo San José w San Miguel koło Buenos Aires (licencjat z filozofii), w Colegio de la Immaculada w Santa Fe (studia humanistyczne i psychologia), w Colegio del Salvador w Buenos Aires (teologia). Święcenia kapłańskie przyjął 13 grudnia 1969 r., profesję wieczystą złożył 22 kwietnia 1973 r.

W ramach funkcji zakonnych był mistrzem nowicjatu (w Villa Barilari), wykładowcą na Wydziale Teologii, członkiem konsulty prowincji zakonnej w tym samym mieście, a także prowincjałem Argentyny (1973-1979). Przez pewien czas pracował w Niemczech, gdzie kończył doktorat. Po powrocie do kraju pełnił funkcję dyrektora duchownego w Colegio del Salvador w Cordobie, a później rektora Colegio Maximo San José w San Miguel.

W 1992 roku został mianowany biskupem pomocniczym Buenos Aires (tyt. Auca). Sakrę biskupią przyjął 27 czerwca 1992 z rąk abpa Buenos Aires Antonio Quarracino. W czerwcu 1997 został biskupem koadiutorem, a 28 lutego 1998, po śmierci kard. Quarracino, ordynariuszem tej diecezji. Jednocześnie (od listopada 1998) pełnił funkcję ordynariusza dla wiernych rytów orientalnych, mieszkających w Argentynie. Był także Wielkim Kanclerzem Katolickiego Uniwersytetu Argentyny oraz wiceprzewodniczącym Konferencji Episkopatu Argentyny. Brał udział w sesjach Światowego Synodu Biskupów w Watykanie.

Do godności kardynalskiej został wyniesiony w 2001 roku, otrzymując kościół tytularny pw. św. Roberta Bellarmina (również jezuity). Podczas konklawe w 2005 roku był w gronie papabile. W latach 2005-2011 był przewodniczącym Konferencji Episkopatu Argentyny.

Jako biskup zasłynął swoim skromnym stylem życia – nie korzystał z samochodu i szofera, ale z komunikacji publicznej, mieszkał w skromnym mieszkaniu, sam przygotowywał sobie posiłki. Wielokrotnie ukazywał swoje zaangażowanie społeczne, zarówno w oficjalnych wystąpieniach, jak i w praktyce. W czasie kryzysu ekonomicznego dotykającego Argentynę zdobył sobie reputację „głosu sumienia„, wskazującego na olbrzymie koszty globalizacji, ponoszone przede wszystkim przez ubogich. W jednej z wypowiedzi publicznych stwierdził:

„Żyjemy w części świata o największych nierównościach, w której dokonał się największy wzrost, a jednocześnie najmniej zajęto się ubóstwem. Cały czas trwa niesprawiedliwy podział dóbr, stwarzając sytuację grzechu społecznego, który woła ku Niebu i ogranicza możliwości pełniejszego życia dla tak wielu naszych braci” (podczas zgromadzenia biskupów południowoamerykańskich w 2007 r.).

W innej natomiast:

„Musimy unikać duchowej choroby Kościoła, który skupia się sam na sobie. To prawda, że gdy wychodzi się na ulicę, jak to czynią wszyscy ludzie, może zdarzyć się wypadek. Jednak, jeśli Kościół pozostaje zamknięty w sobie, skupiony sam na sobie, starzeje się. Mając do wyboru Kościół, któremu przydarzają się wypadki na ulicy i Kościół chory, bo skupiony sam na sobie, bez wątpliwości wybieram ten pierwszy.”

Słynna jest jego wizyta w hospicjum dla chorych na AIDS w 2001 r., gdzie umywał nogi chorym.

13 marca 2013 r., po trwającym dwa dni konklawe, został wybrany na Papieża. Przyjął imię Franciszek.

Św. Franciszek z Asyżu –  patron papieża

Święty Franciszek z Asyżu

Franciszek z Asyżu to jeden z najbardziej znanych i rozpoznawanych świętych na świecie. Jego osoba bliska jest chrześcijanom, wyznawcom innych religii, z wielką sympatią i szacunkiem wyrażają się o nim również ci, którzy Boga szczerze szukają… Coż takiego uczynił? Czym zasłynął? Na czym polega fenomen jego osoby, skoro po VIII wiekach, jego intuicje i przesłanie, są wciąż aktualne, tak dla wierzących, jak i niewierzących.

Młodość
Urodził się w Asyżu pod koniec 1181 roku (lub na początku 1182) w zamożnej rodzinie Piotra i Piki Bernardone. Ojciec Franciszka był człowiekiem ambitnym i pracowitym. Pochodząc z bogatej rodziny kupieckiej, wielokrotnie doświadczał ograniczeń swojego stanu społecznego. Marzył o tym, aby jego syn został włączony do stanu szlacheckiego. Franciszek rozpieszczany przez ojca, cieszył się radością życia. Sentyment do zabawy i nowych doświadczeń w krótkim czasie uczyniły go jednym z przywódców młodzieży asyskiej.

Nawrócenie
Beztroska młodość trwała do 21 roku życia, kiedy Franciszek, żądny sławy i przygód uczestniczy w wojnie domowej pomiędzy Asyżem a Perugią. W czasie działań zbrojnych dostał się do niewoli, w której spędził rok czasu. Z powodu ciężkiej choroby został zwolniony w 1204 roku. Następny rok stanowił pewien przełom w jego dotychczasowym życiu. W trakcie przygotowań do kolejnej wyprawy wojennej, w Spoleto, miał wizję, która wpłynęła na zmianę jego decyzji. Wracając do Asyża spotyka na swojej drodze trędowatego, którego z czcią ucałował. Jesienią tego samego roku usłyszał głos Chrystusa aby iść i odbudować Kościół.
Postępowanie Franciszka, rozdającego bogactwo rodzinne, nadmierna wrażliwość na potrzeby biednych oraz zmiana sposobu życia doprowadziły do konfliktu z ojcem. W 1206 roku przed sądem biskupim Franciszek zrzeka się majątku rodzinnego i rozpoczyna życie pokutne. Rozpoczyna odbudowę pobliskich kapliczek: San Damiano, San Pietro oraz kaplicę Matki Bożej Anielskiej w Porcjunkuli, która w przyszłości stanie się kolebką Zakonu.W 1208 roku Franciszek odkrywa powołanie do życia apostolskiego. Rezygnuje z eremickiego stroju, przywdziewa prostą, brązową tunikę, która w tamtych czasach charakteryzowała stan plebejski. Chodząc z bosymi stopami po ulicami Asyża, wzywa mieszkańców do nawrócenia i pokuty.

Nowy Zakon
Radykalna zmiana życia syna bogatego kupca, wywarła duży wpływ na jego przyjaciół z lat młodzieńczych. Towarzysze dawniejszych zabaw obserwując Franciszka i jego wewnętrzną przemianę, postanawiają przyłączyć się do niego. Pierwsi bracia Franciszka to: Bernard z Quintavalle, Piotr z Cattani, oraz brat Idzi. Grupa pokutników z Asyża, rozpoczyna wyprawy misyjne po okolicznych miasteczkach, wzywając wszystkich do pokuty i nawrócenia. Za namową biskupa Asyża, Franciszek pisze Regułę, którą wraz z braćmi przedstawia w Rzymie papieżowi. Papież Innocenty III zatwierdził franciszkański sposób życia, polecając braciom mniejszym głoszenie nawrócenia i pokuty. Grupa pokutników zaczyna rozrastać się. Do Franciszka zgłaszają się całe rodziny, chcąc podobnie jak on i jego bracia żyć świętą Ewangelią. W 1209 roku Franciszek zakłada Trzeci Zakon, przeznaczony dla ludzi żyjących w świecie. W niedzielę Palmową 1211 (lub 1212) roku biedaczyna z Asyża przyjmuje w Porcjunkuli pierwsze śluby Klary. Wydarzenie to stanie się początkiem Drugiego Zakonu – Klarysek.

Misje i życie apostolskie
W 1217 roku odbyła się kapituła generalna, na której podjęto decyzje o wyprawach misyjnych o innych krajów pozaalpejskich, do Ziemi Świętej i Afryki. 1219 roku Franciszek udaje się na Bliski Wschód. W Egipcie spotkał się z sułtanem Malek el- Kamelem. Spotkanie to potwierdzają kroniki muzułmańskie, krzyżowców oraz list biskupa Jakuba de Vitry.
Po swoim powrocie z misyjnej wyprawy, Franciszek rezygnuje z kierowania Zakonem, wyznaczając na swojego następcę brata Piotra Cattaniego. Biedaczyna z Asyżu usuwa się w cień działalności apostolskiej, szukając podobnie jak u początku swojego nawrócenia , miejsc cichych i odosobnionych. Kontemplując tajemnicę wcielenia Jezusa urządza w 1223 roku w Greccio pierwszą w historii szopkę bożonarodzeniową. W następnym roku Franciszek otrzymuje wyjątkowy dar – stygmaty. Znak zewnętrznego upodobnienia do Jezusa Ukrzyżowanego to nie tylko łaska ale i doświadczanie wielkiego cierpienia.
Franciszek w otoczeniu braci, położony na własne życzenie na gołej ziemi, umarł w sobotę 1226 roku w Porcjunkuli.

(Artykuł Pochodzi ze strony www.kapucyni.pl)

Herb Ojca Świętego Franciszka